Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ALFRED HITCHCOCK PART 2

του Albert Sabah

διαβάστε το Part 1

Toν Μάρτιο του 1939, ο αμερικανός παραγωγός David O. Selznick προσέλαβε τον Hitchcock με ένα επταετές συμβόλαιο και ο τελευταίος μετακόμισε στο Hollywood. Η συνεργασία τους ήταν ταραχώδης, καθώς ο Selznick αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και απαιτούσε διαρκή έλεγχο του τελικού προϊόντος, γεγονός που δυσαρεστούσε το Βρετανό σκηνοθέτη.

Συνήθως ο Selznick “δάνειζε” τον Hitch σε άλλους παραγωγούς, προκειμένου ο τελευταίος να διαθέτει πάντοτε κάποιο ενεργό project.

Η πρώτη τους συνεργασία ήταν η Rebecca (1940), βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο της Daphne du Maurier. O Alfred είχε προηγουμένως διασκευάσει άλλο ένα μυθιστόρημά της, το Jamaica Inn (1937), όταν βρισκόταν ακόμα στη χώρα του.

 

Η Rebecca σημείωσε μεγάλη εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία, καθώς κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας και φωτογραφίας για τον George Barnes, χωρίς όμως να βραβευτεί για τη σκηνοθεσία της.

 

Η επόμενη ταινία του Βρετανού σκηνοθέτη ήταν το Foreign Correspondent (1940). Καθώς η Μεγάλη Βρετανία συμμετείχε στον πόλεμο ενώ εκείνος βρισκόταν μακριά, γύρισε την ταινία αυτή προκειμένου να ανυψώσει το ηθικό των συμπατριωτών του. Η ταινία ήταν πολύ καλή και μάλλον παραγνωρισμένη, καθώς προτάθηκε για 6 βραβεία Όσκαρ, χωρίς να κερδίσει κανένα. Εξαιτίας της λογοκρισίας, η ταινία δεν περιείχε καθόλου αναφορές στη ναζιστική Γερμανία.

 

Στη συνέχεια με την ταινία Suspicion (1941), o Hitchcock έκανε το ντεμπούτο του και ως παραγωγός στις ταινίες του. Πρωταγωνιστούσε ο Cary Grant στο ρόλο ενός μικροαπατεώνα που τον υποψιάζεται η ντροπαλή σύζυγός του (Joan Fontaine) για φόνο. Η ταινία είχε διαφορετικό τέλος από το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε, κυρίως εξαιτίας των απαιτήσεων του στούντιο. Η Fontaine τιμήθηκε με το Χρυσό Αγαλματάκι για την ερμηνεία της.

 

Στην παραγωγή του Saboteur (1942), o Alfred καινοτόμησε συγκριτικά με το Hollywood. Συγκεκριμένα, αντί να γυρίσει την ταινία στο στούντιο, πραγματοποίησε τα γυρίσματα σε φυσικούς χώρους. Μάλιστα, η ταινία περιείχε μια σκηνή που γυρίστηκε πάνω στο Άγαλμα της Ελευθερίας. 

 

Παράλληλα, σκηνοθέτησε το Have you Heard? (1942), μια φωτογραφική δραματοποίηση κάποιων ιστοριών για λογαριασμό του περιοδικού Life, αναφορικά με τις ολέθριες συνέπειες που έχει η διάδοση φημών κατά τη θητεία των Βρετανών στρατιωτών. 

 

Την επόμενη χρονιά έγραψε μια ιστορία μυστηρίου για το περιοδικό Look με τίτλο : The Murder of Monty Woolley (1943). Πρόκειται για μια αλληλουχία φωτογραφιών η οποία ιντριγκάρει τον αναγνώστη να βρει το δολοφόνο. Ο Hitchcock έβαλε τους ηθοποιούς να παίζουν τους εαυτούς τους.

 

Η αγαπημένη ταινία του από όσες γύρισε ήταν το Shadow of a Doubt (1943). Η ταινία γυρίστηκε και αυτή σε φυσικούς χώρους και οι κριτικοί έγραψαν μεταξύ άλλων ότι “πρόκειται για μια από τις καλύτερες ταινίες του σκηνοθέτη, καθώς χειρίζεται το σασπένς με τόση μαεστρία όση και τους υπέροχα σκοτεινούς χαρακτήρες της”, ένας χαρακτηρισμός με τον οποίο συμφωνούμε.

 

Την επόμενη χρονιά, καθώς ο Hitchcock συνεργαζόταν με την 20th Century Fox, πλησίασε το διάσημο συγγραφέα John Steinbeck για να γυρίσει μια ταινία με θέμα τις εμπειρίες μιας ομάδας επιζώντων μιας επίθεσης γερμανικού υποβρυχίου. Πρόκειται για το Lifeboat (1944), για το οποίο ο συγγραφέας ήταν δυσαρεστημένος με το τελικό αποτέλεσμα και ζήτησε, χωρίς επιτυχία, να αφαιρεθεί το όνομά του από τους συντελεστές του έργου. Εντέλει το σενάριο ξαναγράφτηκε ως μια σύντομη ιστορία από το Harry Sylvester και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Collier’s το 1943. Οι σκηνές δράσεις γυρίστηκαν μέσα σε μια μικρή βάρκα σε μια δεξαμενή νερού του στούντιο. 

 

Το καθιερωμένο πλέον cameo του σκηνοθέτη, έγινε τοποθετώντας τη φωτογραφία του σε ένα άρθρο μιας εφημερίδας που διαβάζει ένας από τους πρωταγωνιστές, εμφανίζοντάς τον πριν και μετά από μια εικονική δίαιτα. Η ειρωνεία ήταν ότι όντως ο Alfred ήταν σε δίαιτα εκείνη την περίοδο και μετά την ταινία έλαβε πολλά τηλέφωνα ατόμων με παχυσαρκία που ρωτούσαν πληροφορίες για την εικονιζόμενη δίαιτα.

Μάλιστα, λόγω της αδυναμίας του να διατηρήσει συστηματικά μια δίαιτα, στο τέλος της χρονιάς, παρά την απώλεια κιλών, η Ασφαλιστική Εταιρεία Occidental του Λος Άντζελες αρνήθηκε να του δώσει ασφάλεια ζωής.

Λίγο πριν τη λήξη του 1943, ο Hitchcock επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου και παρέμεινε μέχρι τις αρχές του 1944. Στο διάστημα αυτό γύρισε τις Βρετανικές ταινίες προπαγάνδας Bon Voyage (1944) & Aventure Malgache (1944) για λογαριασμό του Υπουργείου πληροφοριών.

Σύμφωνα με τον ίδιο το σκηνοθέτη, ένιωθε πολύ υπέρβαρος και μεγάλος σε ηλικία για να υπηρετήσει στο στρατό, οπότε υλοποίησε τις ταινίες αυτές προκειμένου να νιώσει ότι προσέφερε στην πατρίδα του εν καιρώ πολέμου. Ένιωθε, μάλιστα, ότι αν δεν το έκανε θα το μετάνιωνε για όλη τη ζωή του.

Το καλοκαίρι του 1945, ο Alfred προσελήφθη ως τεχνικός σύμβουλος, προκειμένου να επιμεληθεί το σενάριο σε ένα ντοκιμαντέρ για το Ολοκαύτωμα που χρησιμοποίησε υλικό των Συμμάχων από τα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Το υλικό συγκεντρώθηκε στο Λονδίνο και παραγωγός ήταν ο Sidney Bernstein του Υπουργείου Πληροφοριών, ο οποίος έφερε το Βρετανό σκηνοθέτη ως φίλο του.

Αρχικά θα προβαλλόταν για τους Γερμανούς, αλλά η Βρετανική κυβέρνηση θεώρησε ότι θα ήταν πολύ τραυματική η εμπειρία τους, καθώς ήταν πολύ νωπές οι μνήμες των γεγονότων. Αντίθετα, μεταφέρθηκε το 1952 από τα αρχεία ταινιών του British War Museum στο Imperial War Museum στο Λονδίνο.

Η πρώτη προβολή της ταινίας ήταν το 1985, όταν προβλήθηκε στην τηλεόραση μια επεξεργασμένη έκδοση με τον τίτλο : Memory of the Camps. Η πλήρης εκδοχή της ταινίας με τον τελικό τίτλο: German Concentration Camps Factual Survey αποκαταστάθηκε το 2014.

Η επόμενη συνεργασία του Hitchcock με τον David O. Selznick αποτέλεσε το Spellbound (1945). Πρόκειται για μια ταινία που περιέχει έντονα ψυχαναλυτικά στοιχεία καθώς και μια ονειρική σεκάνς, σχεδιασμένη από το Salvador Dali. Συγκεκριμένα, η σεκάνς αυτή διαρκεί περίπου δέκα λεπτά λιγότερα από ό,τι ήταν αρχικά σχεδιασμένη, μετά από παρέμβαση του παραγωγού και δεν αναμείχθηκε ο Alfred στο γύρισμά της.

Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Gregory Peck ως Dr. Anthony Edwardes που πάσχει από αμνησία, ως ασθενής της ψυχαναλύτριας Dr. Peterson (Ingrid Bergman), η οποία τον ερωτεύεται στη διάρκεια της ταινίας. Για τους σκοπούς της ταινίας χτίστηκε ένα μεγάλο ξύλινο χέρι που έδειχνε να ανήκει στο χαρακτήρα του οποίου βλέπαμε την οπτική γωνία.

Παράλληλα δημιουργήθηκαν και ένας γυάλινος κουβάς γεμάτος γάλα και ένα μεγάλο ξύλινο όπλο. Η μουσική σύνθεση του συνθέτη Miklos Rozsa χρησιμοποιεί το μουσικό όργανο theremin και μέρος της διασκευάστηκε από τον ίδιο στο δικό του κομμάτι Piano Concerto Op. 32 (1967) για πιάνο και ορχήστρα.

Η ταινία πωλήθηκε στην εταιρεία παραγωγής RKO κατά τη διάρκεια της παραγωγής της. Ο παραγωγός ήθελε να γυριστεί αυτή η ταινία μετά από τη θετική προσωπική του εμπειρία με την ψυχανάλυση. Μάλιστα, έφερε στο πλατό και τη May Romm, την προσωπική του ψυχοθεραπεύτρια, η οποία αναφέρεται στους τίτλους της ως τεχνικός σύμβουλος. Η τελευταία είχε συχνά έντονες διαφωνίες με το Βρετανό σκηνοθέτη.

Το έργο ήταν υποψήφια για 6 Όσκαρ, μεταξύ των οποίων για καλύτερη ταινία και σκηνοθεσία και κέρδισε μόνο αυτό της μουσικής. Παράλληλα, η Ingrid Bergman τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης ηθοποιού από την ένωση κριτικών της Νέας Υόρκης. H μουσική σύνθεση της ταινίας ενέπνευσε το μετέπειτα συνθέτη Jerry Goldsmith να ακολουθήσει την ίδια καριέρα.

Η ταινία κατέκτησε την 5η θέση στην ετήσια ψηφοφορία 559 Αμερικανών κριτικών, αναφορικά με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Όταν κυκλοφόρησε σημείωσε πρωτόγνωρη εισπρακτική επιτυχία στο Λονδίνο, καθώς τόσο στο Pavilion Theater, όσο και στο Tivoli Strand Theater έσπασε κάθε ρεκόρ εισπράξεων σε ημερήσιο, εβδομαδιαίο, μηνιαίο, εορταστικό και Κυριακή.

  δείτε επίσης

Ito Junji: Ο mangaka του Τρόμου

 Κουράστηκες από τις σπλατεριές; Βαρέθηκες...
διαβάστε περισσότερα

Οι έννοιες την εποχή της παγκοσμιοποίησης: μερικές σκέψεις

Ο κόσμος αναδημιουργείται, Η μαζική...
διαβάστε περισσότερα

Ο Πολιτισμός ως Δούρειος Ίππος

 Ο Πολιτισμός ως έννοια προκύπτει στη...
διαβάστε περισσότερα

Η φωτογραφία της Τίνα Μοντόττι

Έπεσα επάνω στο όνομα της διαβάζοντας με...
διαβάστε περισσότερα

Συναυλία στη μνήμη του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα

«Σα να έζησε τη ζωή του με μια ανάσα ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας κι όταν ήρθε η ώρα...
διαβάστε περισσότερα

Πρόγευμα στη χλόη – Μανέ | Η ανάλυση

Η ανακάλυψη των αρχαιολογικών ευρημάτων στον χώρο του υπό κατασκευή σταθμού...
διαβάστε περισσότερα

«Θωρηκτό Ποτέμκιν» με live μουσική στον κήπο του Μεγάρου

Η ανακάλυψη των αρχαιολογικών ευρημάτων στον χώρο του υπό κατασκευή σταθμού...
διαβάστε περισσότερα

Μήδεια του “Μποστ” – Μια σατιρική κωμωδία σε περιοδεία

Η σατιρική κωμωδία του Μποστ ξεκινά την περιοδεία της σε διάφορα μέρη της χώρας...
διαβάστε περισσότερα

Ito Junji: Ο mangaka του Τρόμου

 Κουράστηκες από τις σπλατεριές; Βαρέθηκες τα horror movies που αναπαράγουν τα ίδια...
διαβάστε περισσότερα

Οι έννοιες την εποχή της παγκοσμιοποίησης: μερικές σκέψεις

Ο κόσμος αναδημιουργείται, Η μαζική παραγωγή, ο μαζικός καταναλωτής, η μεγάλη πόλη,...
διαβάστε περισσότερα

Exhibition alert

Έκθεση ψηφιδωτού “Ακούω την Σιωπή” της Αγλαΐας Πειθή στην ART ZONE 42

Την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2020, εγκαινιάζεται από τις 17.00 έως και τις 22.00 η ατομική έκθεση ψηφιδωτού της Αγλαΐας Πειθή με τίτλο ''Ακούω τη σιωπή''. Η έκθεση θα διαρκέσει έως και τις 14 . Την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2020, εγκαινιάζεται από τις 17.00 έως και τις 22.00 η...
περισσότερα

 

Μόνιμες στήλες