Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ALFRED HITCHCOCK PART 3

του Albert Sabah

 δείτε επίσης

Part 1    Part 2

Το 1945 ο Hitchcock ιδρύει την εταιρεία παραγωγής Transantlantic Pictures προκειμένου να έχει ο ίδιος τον έλεγχο των παραγωγών του. Ωστόσο, οι δύο πρώτες παραγωγές υπήρξαν εισπρακτικές αποτυχίες και η εταιρεία έκλεισε. Το γεγονός αυτό όμως, δεν εμπόδισε το Βρετανό σκηνοθέτη να συμμετέχει ως παραγωγός σε κάθε ταινία του στο εξής.

Ανήμερα Δεκαπενταύγουστου του 1946 κάνει πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη η ταινία Notorious (1946) με πρωταγωνιστές τους Cary Grant (παρά τις αντιρρήσεις του παραγωγού που ήθελε τον Joseph Cotten), Ingrid Bergman & Claude Rains. Σε ένα χαρακτηριστικό β’ ρόλο εμφανίζεται ακόμη ο Αλέξης Μινωτής.

Καθώς η πλοκή της ταινίας περιστρέφεται γύρω από το ουράνιο και την επικείμενη χρήση ατομικής βόμβας, ο διάσημος σκηνοθέτης τέθηκε υπό παρακολούθηση από το FBI. Παρότι ο παραγωγός David O’ Selznick θεωρούσε την υπόθεση του έργου αποκύημα επιστημονικής φαντασίας, η πραγματική είδηση για τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι φανέρωσε πόσο προφητικό ήταν το σενάριο.

Η ταινία αποτελεί ένα αισθητικό επίτευγμα για το Hitchcock, καθώς αποτελεί την πρώτη του απόπειρα να εισάγει στη φιλμογραφία του μια ερωτική ιστορία. Σημείωσε μεγάλη εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία, με οσκαρικές υποψηφιότητες για το σενάριο του Ben Hecht και β’ ρόλου για τον Claude Rains. Παράλληλα, στα τέλη της περασμένης δεκαετίας, επιλέχθηκε σε διάφορες λίστες με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικανικού Κογκρέσου και από τα κινηματογραφικά περιοδικά ΤΙΜΕ και Entertainment Weekly.

Το 1948 ο Alfred γύρισε την πρώτη του έγχρωμη ταινία. Επρόκειτο για το Rope (1948), με πρωταγωνιστές τους John Dall, Farley Granger & James Stewart, βασισμένο στο ομότιτλο θεατρικό τού Patrick Hamilton.

Η υπόθεση αφορά σε δύο νεαρούς (Dall, Granger) οι οποίοι, βασιζόμενοι σε μια συζήτηση που είχαν προ ετών με τον καθηγητή τους (Stewart), αποφασίζουν να διαπράξουν τον τέλειο φόνο και μετά να κάνουν ένα πάρτι χωρίς κανείς να αντιληφθεί το παραμικρό.

Εκτός από την πρωτοτυπία του σεναρίου, ο Hitchcock εφάρμοσε μια πρωτοποριακή τεχνική, ξεγελώντας το κοινό ώστε να θεωρεί ότι όλη η ταινία γυρίστηκε σε ένα μονοπλάνο. Ωστόσο, οι μπομπίνες μπορούσαν να τραβήξουν υλικό διάρκειας μέχρι 10 λεπτών. Έτσι, όταν τελείωνε ο χρόνος της κάθε σκηνής, απομάκρυνε το πλάνο από το πεδίο δράσης προκειμένου να μη χρειάζεται μοντάζ, ώστε στην αρχή της επόμενης μπομπίνας να συνεχίσει τη δράση από το ίδιο ακριβώς σημείο.

Εκτός από την καθιερωμένη cameo εμφάνιση του σκηνοθέτη στα πρώτα δευτερόλεπτα της ταινίας, υπάρχει άλλο ένα χρονικό σημείο στο οποίο τον βλέπουμε. Συγκεκριμένα, στα περίπου 55 λεπτά, όταν οι καλεσμένοι συνοδεύονται προς την έξοδο, βλέπουμε να αναβοσβήνει μια νέον επιγραφή του φανταστικού προϊόντος αδυνατίσματος που είχε επίσης διαφημιστεί στην προγενέστερη ταινία Lifeboat (1944), που είχε αναλυθεί στο προηγούμενο μέρος του αφιερώματος.

Το έργο δεν σημείωσε εισπρακτική επιτυχία και έλαβε ανάμεικτες κριτικές, από λίγες πολύ θετικές έως αρκετές που θεωρούσαν το πείραμα του σκηνοθέτη αποτυχημένο. Παραμένει ωστόσο, μια από τις παραγνωρισμένες ταινίες του που αξίζει να αναζητήσουν οι κινηματογραφόφιλοι.

Η δεύτερη ταινία που παρήγαγε ο Alfred Hitchcock μετά το Rope ήταν το Under Capricorn (1949) με τους Ingrid Bergman & Joseph Cotten, στην οποία εφάρμοσε, σε μικρότερο βαθμό, την τεχνική των λήψεων που είχε και στο προηγούμενο  έργο.

Ωστόσο η ταινία σημείωσε εισπρακτική και καλλιτεχνική αποτυχία, καθώς πρόκειται κυρίως για μια ερωτική ιστορία, με ελάχιστα στοιχεία σασπένς, γεγονός που αποθάρρυνε το κοινό να σπεύσει να τη δει. Κατά άλλους, αρνητικό ρόλο στην ταινία έπαιξε η εξωσυζυγική σχέση και εγκυμοσύνη της πρωταγωνίστριας με τον Ιταλό σκηνοθέτη Roberto Rosselini.

Η πρώτη εξολοκλήρου παραγωγή του Βρετανού σκηνοθέτη για την εταιρεία Warner, ήταν το γυρισμένο στη Μεγάλη Βρετανία, Stage Fright (1950), με τους Jane Wyman, Marlene Dietrich και Richard Todd, μια κλασική Χιτσκοκική υπόθεση με ανατροπή στο φινάλε.

Βασισμένο στη σύντομη ιστορία Man Running του Selwyn Jepson, η ταινία διαδραματίζεται στο χώρο του θεάτρου και αφορά στην περίπτωση ενός ηθοποιού που κατηγορείται για φόνο ενώ υποστηρίζει ότι είναι αθώος.

Πρόκειται για την τρίτη ταινία του σκηνοθέτη που διαθέτει μεγάλες σε διάρκεια λήψεις, λίγες όμως αυτή τη φορά. Παράλληλα, έγιναν σημαντικές παρεμβάσεις στο σενάριο, με σημαντικότερη την αλλαγή της ταυτότητας του δολοφόνου.

Το έργο έλαβε ανάμεικτες κριτικές. Στα θετικά όλοι επαίνεσαν το χιούμορ και τον ψυχαγωγικό τόνο του, ωστόσο αρκετοί εξέφρασαν προβληματισμούς ως προς τη συνοχή των σκηνών μεταξύ τους, καθώς και ότι το χιούμορ εντέλει λειτουργούσε εις βάρος του σασπένς.

Καθώς ο Alfred ωρίμαζε, άρχισε να μας παραδίδει συστηματικά ορισμένες αξέχαστες ταινίες.

Η πρώτη ήταν το Strangers on a Train (1951), βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο της Patricia Highsmith, με τους Farley Granger & Robert Walker. Η πλοκή της έχει κάποιες ομοιότητες με το Rope, αλλά οι συγκρίσεις σταματούν κάπου εδώ. 

Πρόκειται για τη συνάντηση δύο εντελώς άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων μέσα σε ένα τρένο. Ο ένας από αυτούς πείθει τον άλλο να διαπράξουν το «τέλειο έγκλημα», δολοφονώντας ο καθένας ένα πρόσωπο σχετιζόμενο με τον άλλο. Καθώς δε θα μπορεί η αστυνομία να συσχετίσει τους δύο άνδρες, θα μπορέσουν να γλιτώσουν τη φυλακή, καθώς δε θα έχουν φανερό κίνητρο. Μάλιστα, ο ένας προχωράει στη δολοφονία της συζύγου του άλλου, προτρέποντάς τον να δολοφονήσει τη μητέρα του πρώτου ως ανταλλαγή.

Ο σκηνοθέτης εξασφάλισε (πάντα ανώνυμα) σε πολύ χαμηλή τιμή τα δικαιώματα του βιβλίου, καθώς ήταν το πρώτο της μετέπειτα διάσημης συγγραφέως. Η τελευταία δυσαρεστήθηκε όταν έμαθε ποιος κέρδισε τα δικαιώματα του έργου σε τόσο χαμηλή τιμή.

Ο Hitchcock προσέγγισε πολλούς σεναριογράφους προκειμένου να διασκευάσουν το βιβλίο. Ωστόσο οι περισσότεροι ήταν είτε μη διαθέσιμοι, είτε εξέφραζαν σοβαρές επιφυλάξεις για την προσαρμογή του σεναρίου μιας άγνωστης συγγραφέως. Αρχικά κατάφερε να «κλείσει» το διάσημο συγγραφέα Raymond Chandler, ο οποίος είχε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ για το αριστουργηματικό Double Indemnity (1944). Ωστόσο, οι εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις των δύο ανδρών έφεραν τελικά τη ρήξη, με συνέπεια οι δύο απόπειρες προσαρμογής του βιβλίου να μην έχουν καμία απολύτως απάντηση από το Βρετανό σκηνοθέτη, ο οποίος άρχισε να αναζητά άλλο σεναριογράφο. 

Απευθύνθηκε στον Ben Hecht, με τον οποίο είχαν προηγουμένως συνεργαστεί επιτυχώς, ωστόσο ο τελευταίος δεν ήταν διαθέσιμος. Πρότεινε όμως, στον Hitchcock να προσλάβει τη βοηθό του Czenzi Ormonde. Παρότι ήταν μια παντελώς άγνωστη στους κινηματογραφικούς κύκλους σεναριογράφος, διέθετε δύο βασικά ατού: η συλλογή σύντομων ιστοριών της με τίτλο Laughter from Downstairs που είχε μόλις κυκλοφορήσει είχε λάβει πολύ καλές κριτικές και ήταν μια όμορφη γυναίκα, γεγονός που δεν πέρασε απαρατήρητο από το Βρετανό σκηνοθέτη.

Μέσα σε μόλις 3 εβδομάδες, η Ormonde, η σύζυγος του Alfred, Alma Reville και η βοηθός του Barbara Keon, δουλεύοντας ακόμα και τη νύχτα, κατάφεραν, υπό την καθοδήγηση του μαιτρ, να παραδώσουν έγκαιρα το τελικό σενάριο στην παραγωγή προκειμένου να ξεκινήσουν τα γυρίσματα.

Παρά την αντίθετη γνώμη τόσο του Chandler όσο και του “Hitch”, η Warner επέμεινε και κατάφερε να μείνει το όνομά του στους σεναριογράφους της ταινίας. 

Ο διευθυντής φωτογραφίας Robert Burks, με τον οποίο ο Hitchcock θα συνεργαζόταν ανελλιπώς για τα επόμενα 13 χρόνια με εξαίρεση το Psycho (1960), αποτύπωσε πολύ επιτυχημένα τις επιρροές του σκηνοθέτη από το Γερμανικό εξπρεσιονισμό. Ο ίδιος θεωρούσε τα χρόνια αυτά ως τα καλύτερα της καριέρας του, επαίνεσε το σκηνοθέτη για την τελειομανία και τον επαγγελματισμό του, καθώς και για το γεγονός ότι δεν ανεχόταν τη μετριότητα. Για την ταινία αυτή έλαβε τη μοναδική της υποψηφιότητα για Όσκαρ, για την υποβλητική ασπρόμαυρη φωτογραφία της.

Ο σκηνοθέτης αναμείχθηκε σε αρκετά στάδια στην δημιουργία της ταινίας, από μικρές λεπτομέρειες μέχρι μεγαλύτερου μεγέθους, όπως το φαγητό που προτιμάει ο κάθε χαρακτήρας. Ειδικότερα, ποτέ στις ταινίες του οι ηθοποιοί δεν τρώνε κάτι αταίριαστο με το ρόλο τους, κάτι που συμβαίνει και σε αυτή την ταινία.

Παράλληλα, ο Alfred ήταν πολύ ικανοποιημένος από τις επιδόσεις των συγκεκριμένων ηθοποιών, καθώς φυσιογνωμικά έμοιαζαν πολύ με το χαρακτήρα που υποδύονταν.

Δυστυχώς, ο ηθοποιός Robert Walker δεν κατάφερε να ξεπεράσει τον αλκοολισμό και τα προβλήματά του και πέθανε την επόμενη χρονιά σε ηλικία μόλις 32 ετών.

Η ταινία έλαβε ανάμεικτες κριτικές όταν πρωτοπροβλήθηκε, ωστόσο αργότερα αναγνωρίστηκε από πολλούς ως ένα από τα αριστουργήματά του. Η Patricia Highsmith είχε μια θετική στάση απέναντι στην ταινία, επαίνεσε τον τρόπο που απεικονίστηκε ο Bruno, είχε όμως και σοβαρές ενστάσεις για θέματα της πλοκής στα οποία η ταινία διέφερε από το βιβλίο.

  δείτε επίσης

Ito Junji: Ο mangaka του Τρόμου

 Κουράστηκες από τις σπλατεριές; Βαρέθηκες...
διαβάστε περισσότερα

Οι έννοιες την εποχή της παγκοσμιοποίησης: μερικές σκέψεις

Ο κόσμος αναδημιουργείται, Η μαζική...
διαβάστε περισσότερα

Ο Πολιτισμός ως Δούρειος Ίππος

 Ο Πολιτισμός ως έννοια προκύπτει στη...
διαβάστε περισσότερα

Η φωτογραφία της Τίνα Μοντόττι

Έπεσα επάνω στο όνομα της διαβάζοντας με...
διαβάστε περισσότερα

7 απεικονίσεις της Μέδουσας στην Τέχνη

Όλοι γνωρίζουμε την ιστορία της Μέδουσας...
διαβάστε περισσότερα

Έκθεση ψηφιδωτού “Ακούω την Σιωπή” της Αγλαΐας Πειθή στην ART ZONE 42

Την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2020, εγκαινιάζεται...
διαβάστε περισσότερα

Ντίλια Ντάρμπισιερ: Η Γλύπτρια του Ήχου

Το έτος είναι 1963. Σε ένα κακοφωτισμένο δωμάτιο του Ραδιοφωνικού Εργαστηρίου του...
διαβάστε περισσότερα

Συναυλία στη μνήμη του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα

«Σα να έζησε τη ζωή του με μια ανάσα ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας κι όταν ήρθε η ώρα...
διαβάστε περισσότερα

«Θωρηκτό Ποτέμκιν» με live μουσική στον κήπο του Μεγάρου

Η ανακάλυψη των αρχαιολογικών ευρημάτων στον χώρο του υπό κατασκευή σταθμού...
διαβάστε περισσότερα

Μήδεια του “Μποστ” – Μια σατιρική κωμωδία σε περιοδεία

Η σατιρική κωμωδία του Μποστ ξεκινά την περιοδεία της σε διάφορα μέρη της χώρας...
διαβάστε περισσότερα

Exhibition alert

Έκθεση ψηφιδωτού “Ακούω την Σιωπή” της Αγλαΐας Πειθή στην ART ZONE 42

Την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2020, εγκαινιάζεται από τις 17.00 έως και τις 22.00 η ατομική έκθεση ψηφιδωτού της Αγλαΐας Πειθή με τίτλο ''Ακούω τη σιωπή''. Η έκθεση θα διαρκέσει έως και τις 14 . Την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2020, εγκαινιάζεται από τις 17.00 έως και τις 22.00 η...
περισσότερα

 

Μόνιμες στήλες