Τέχνη ή/και πρόκληση; Ο λόγος στους δημιουργούς

Γνωρίστε την αρθρογράφο

Σοφία Αθανασοπούλου

Η τέχνη πέρα από την έκφραση και την απόδοση του αισθητικά ωραίου, προχωρά συχνά και στην αποτύπωση κοινωνικών ή άλλων προβληματισμών προβάλλοντας τις αρνητικές, τις άσχημες, ακόμη και τις αποτρόπαιες πτυχές της ζωής. Δεν θα πρέπει επομένως να ταυτίζουμε την τέχνη κατ’ ανάγκη με το καλαίσθητο και το όμορφο, καθώς οι επιδιώξεις της ξεπερνούν κατά πολύ την απλή αναπαράσταση του φυσικού κάλλους ∙ αποζητούν κάποτε την ψυχική και συναισθηματική κάθαρση του δέκτη ∙ αποζητούν μιαν έντονη αντίδραση από τη μεριά του θεατή-αναγνώστη-δέκτη, αποζητούν μέχρι και την αγανάκτησή του, κάτι που ενδεχομένως επιτυγχάνεται με την παρουσίαση σκληρών, προκλητικών ή και αισθητικά ενοχλητικών έργων. Υπ’ αυτή την έννοια θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας πως ο ρόλος της τέχνης δεν είναι μονοσήμαντος ή πάντοτε αναμενόμενος. Η τέχνη, άλλωστε, δεν συνίσταται κυρίως ή μόνο στην αισθητική απόλαυση, αλλά και στην απόδοση συναισθημάτων (θετικών ή αρνητικών), σκέψεων και προβληματισμών, με τέτοιο τρόπο ώστε να επηρεάζεται ο θεατής-δέκτης του έργου.

Αν, επομένως, σκοπός της τέχνης είναι να μεταβιβαστεί από τον καλλιτέχνη ένα μήνυμα προς το ευρύτερο κοινό, τότε υπάρχουν επί της ουσίας όρια στο ποιο μπορεί να είναι αυτό το μήνυμα ή στον τρόπο με τον οποίο μπορεί να επιτευχθεί η μετουσίωσή του σε έργο τέχνης ;

Πέντε νέοι άνθρωποι, που υπηρετούν διαφορετικές μορφές τέχνης, οι Περικλής Ασημακόπουλος (ηθοποιός), Κωνσταντίνος Κόντης (εικαστικός), Πάνος Ζάχαρης (σκιτσογράφος), Κωνσταντίνος Μαρούγκας (συγγραφέας) και Γρηγόρης Γαϊτανάρος (Σκηνοθέτης – Χορογράφος ) δίνουν τις δικές τους απαντήσεις.

Αυτοσκοπός ή μέσο έκφρασης;

Π.Α : Γενικά η έννοια του αυτοσκοπού δεν μου είναι συμπαθής και προσφιλής, πόσο μάλλον όταν έχουμε να κάνουμε με ιδέες και δράσεις που θέλουμε να αντικατοπτρίζουν κάτι ιδιαίτερο, πνευματικό και ιδανικό με έναν τρόπο. Τέχνη για την τέχνη; Σε καμία περίπτωση. Αποφάσισα να ασχοληθώ με την υποκριτική από ανάγκη να εκφράσω με αυτό τον τρόπο εσωτερικές μου ανάγκες και αναζητήσεις όπως διαμορφώνονται στο γενικό κοινωνικό πλαίσιο που ζούμε, με ό, τι αυτό κουβαλάει, και μέσα από αυτή την αλληλεπίδραση να δώσω το στίγμα το δικό μου μέσω της θεατρικής, κινηματογραφικής ή άλλης δουλειάς που συμμετέχω.

 

Π.Ζ : Μέσο. Για να μοιραστείς συναισθήματα και σκέψεις. Ένα αδημοσίευτο σκίτσο, χαμένο σ’ ένα συρτάρι ή ξεχασμένο σ’ ένα φάκελο στον υπολογιστή είναι ανολοκλήρωτο και ημιτελές, όσο άρτιο κι αν φαντάζει τεχνικά. Τα σκίτσα γεννιούνται για να ταξιδέψουν.

Κ.Μ :  Λαμβάνοντας ως αρχή ότι η τέχνη, ως έννοια, είναι από μόνη της κάπως ασαφής, στο πρώτο που θα μπορούσε κάποιος να εστιάσει είναι  συγκεκριμένα έργα, καλλιτέχνες, εποχή και ενδεχομένως κοινό. Κάτι το οποίο θεωρείτο προκλητικό κάποιους αιώνες πριν δεν θεωρείται σε καμία περίπτωση προκλητικό σήμερα σε μια εποχή που η ακρότητα και η ωμότητα συναντώνται σε ένα μεγάλο μέρος ερεθισμάτων- καλλιτεχνικών και μη. Η πρόκληση, ως πρόκληση, έχει να κάνει κυρίως, σύμφωνα με τη γνώμη μου, με την πρόσληψη του κοινού. Ένας καλλιτέχνης δύναται να δημιουργήσει κάτι το οποίο αφενός θα τον εκφράζει και αφετέρου θα μπορέσει να τραβήξει το ενδιαφέρον του κοινού είτε μέσω της θετικής ανταπόκρισης είτε μέσω της αρνητικής απήχησης και εν μέρει της κριτικής που θα δεχθεί. Συνεπώς, δεν θεωρώ ότι η πρόκληση είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο έκφρασης που κάθε καλλιτέχνης μπορεί να την αξιοποιήσει, για να προβάλει το έργο του και μέσω του οποίου διαχέονται οι απόψεις του στον καλλιτεχνικό χώρο και το κοινό. Άλλωστε, το τι είναι προκλητικό και τι όχι φαίνεται πάντα στην απήχηση και τη διαφορετικότητα που συναντούμε στην εποχή που μας αφορά.

Κ.Κ. : Πιστεύω στην τέχνη ως μέσο έκφρασης. Ένα μέσο για να εκφράσουμε το πώς αντιλαμβανόμαστε το φως και ό, τι αυτό συνεπάγεται. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός.

Κωνσταντίνος Κόντης, εικαστικός

Αποτελεί τροφή για σκέψη;

Π.Α. : Αναμφίβολα, και αν όχι, θα έπρεπε. Σε διαφορετική περίπτωση πέφτουμε στην παγίδα του αυτοσκοπού. Η τέχνη πρέπει να μας δημιουργεί κίνητρα τέτοια ώστε ο εγκέφαλος, ή όποια άλλη αίσθηση κεντρίζεται, να μπαίνει στη διαδικασία επεξεργασίας και συνδιαλλαγής αυτού που είδε, που βίωσε, με όποιον τρόπο του επιτρέπεται.

Π.Ζ. : Είναι η σκέψη του δημιουργού διατυπωμένη με τη γλώσσα της σάτιρας, μια γλώσσα που ακροβατεί ανάμεσα στη ζωγραφιά και τη δημοσιογραφία κι έχει ως συνιστώσες την εικόνα και τον συμπυκνωμένο λόγο. Μπορεί να πυροδοτήσει από ένα χαμόγελο, μέχρι έναν προβληματισμό, μια σκέψη. Ή και τίποτα.

Κ.Μ. : Κάθε μορφή τέχνης είναι διαθέσιμη για να ερεθίσει και να μελετηθεί. Ειδικότερα ένα προκλητικό έργο μπορεί να αποτελέσει τροφή για σκέψη υπό το πρίσμα διάφορων τομέων, ξεκινώντας από τον ίδιο τον καλλιτέχνη, τους σκοπούς του έργου ή/και την ανταπόκριση του έργου στο κοινό.

Κωνσταντίνος Μαρούγκας, συγγραφέας

Κ.Κ. :  Σίγουρα οτιδήποτε αντιλαμβανόμαστε μπορεί να αποτελέσει τροφή για σκέψη αν το επιλέξουμε. Αν παρατηρήσουμε την ιστορία μας οι άνθρωποι, επιλέγουμε ανέκαθεν την τέχνη ως την κατ’ εξοχήν τροφή για σκέψη

Θεωρείς ότι είναι μια κίνηση αμφισβήτησης μεταξύ προοδευτισμού και συντήρησης, μεταξύ παλαιάς και νέας τέχνης, και όλα αυτά σε σχέση με τη ζωή;

Π.Α : Όχι πάντα, σε καμία περίπτωση. Ίσως θα έπρεπε να είναι έτσι, και πολλές φορές είναι. Όμως είναι τόσο μεγάλα και ανοιχτά τα όρια της τέχνης, που χωράνε όλα τα παραπάνω, παλιό και νέο, πρόοδος και συντήρηση, η ζωή η ίδια.

Π.Ζ. : Είναι μια καταγραφή της ζωής με έναν τρόπο ιδιαίτερο κι αντανακλά την συντήρηση ή τον προοδευτισμό του δημιουργού. Υπάρχουν οι δημιουργοί που αμφισβητούν, υπάρχουν και οι γελωτοποιοί του Βασιλιά, οι σιτιζόμενοι από κάθε λογής Πρυτανεία. Το σκίτσο μπορεί να είναι και ασπρόμαυρο, έχει όμως πάντα «χρώμα». Ή έστω απόχρωση.

Κ.Μ : Ένα προκλητικό έργο τέχνης διαμορφώνεται και προβάλλεται από κάποιον καλλιτέχνη για να συγκρουστεί με μια τρέχουσα κατάσταση, έναν τρόπο ζωής ενδεχομένως ή μια πρόσληψη της τέχνης γενικότερα. Υπάρχουν φορές που θα μπορούσε κάποιο έργο τέχνης να οδηγήσει σε νέους κανόνες, νέες αντιλήψεις και να ακολουθήσουν αντιστοίχως άλλοι καλλιτέχνες δημιουργώντας μια νέα νόρμα. Αντίστοιχα, υπάρχουν περιπτώσεις που κάποιο εσκεμμένα προκλητικό έργο να μην προκαλέσει ιδιαίτερο ρεύμα και να παραβλεφθεί. Σε αυτό το δίπολο οι καλλιτέχνες μπορούν να δημιουργήσουν κάτι προκλητικό, για να εκφράσουν την αντίρρησή τους λόγου χάρη για το όμορφο, το καθολικό, τις αρχές, τα ήθη, την ίδια την τέχνη, την πρόσληψη ή ακόμη και τη λογοκρισία. Συνήθως, τέτοια έργα προσφέρονται για συζήτηση και όποια τέτοια συζήτηση γίνεται πάντα σε αντιδιαστολή με τη σημερινή ζωή.

Κ.Κ. : Η ζωή είναι μια φυσιολογική διαδικασία. Βρισκόμαστε πάνω σε ένα ουράνιο σώμα το οποίο έχει μια απόσταση από ένα αυτόφωτο αστέρι. Αυτό το φαινόμενο δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για την ύπαρξη ζωής. Τα ζωντανά πλάσματα έχουν αισθητήρια όργανα για να αντιλαμβάνονται το περιβάλλον και να επιβιώνουν μέσα του. Όπως και άλλα πλάσματα έτσι και ο άνθρωπος διαθέτει πέντε αισθητήρια όργανα με τα οποία αντιλαμβάνεται το περιβάλλον και δρα παράλληλα μέσα σε αυτό καλύπτοντας ανάγκες. Οι δράσεις του παράγουν με τη σειρά τους εικόνα, ήχο, ύλη, γεύση και μυρωδιά. Έτσι επικοινωνεί. Αισθάνεται και ύστερα συμφωνεί ή διαφωνεί. Το δείχνει αναπόφευκτα με τις πράξεις του

Το κοινό πώς το προσλαμβάνει αυτό; Ανταποκρίνεται, και με ποιον τρόπο;

Π.Α : Ευτυχώς δεν μπορούμε να μιλήσουμε για μια και μόνη ανταπόκριση. Κάποιοι παίρνουν μια ιδέα για το τι συμβαίνει, κινητοποιούνται, αντιδρούν. Άλλοι πάλι δεν παίρνουν μυρωδιά, και απλά συνεχίζουν σ’ αυτά που έχουν μάθει. Και άλλοι αρχίζουν να αφυπνίζονται, να αναρωτιούνται. Όπως ακριβώς και στη ζωή, όλοι και όλα χωράνε. Έτσι και στην τέχνη.

Περικλής Ασημακόπουλος, ηθοποιός

Π.Ζ. : Το σκίτσο δεν «καταναλώνεται» απλά. Γεννά ταυτίσεις ή αντιπαραθέσεις ανάλογα με την τοποθέτηση δημιουργού και αναγνώστη. Σαν μια προκήρυξη. Αρκεί μια ματιά για να αποφασίσεις αν θα την πετάξεις, αν θα τη διαβάσεις στα γρήγορα, ή αν θα την βάλεις στην τσέπη σου για να την ανασύρεις με την πρώτη ευκαιρία για να τη δείξεις και στους φίλους σου.

Κ.Μ : Εξαρτάται το κοινό. Το κοινό δεν είναι μια ομοιόμορφη μάζα η οποία κατευθύνεται συμπαγώς σε κάθε ερέθισμα, αντίθετα αποτελείται από πολλές μικρο-ομάδες φιλότεχνων. Συγκεκριμένα, θα έλεγα ότι το ενεργό φιλότεχνο κοινό στις μέρες μας είναι χωρισμένο σε αρκετές υποκατηγορίες που καθεμιά εστιάζει σε διαφορετικά είδη τέχνης, αναζητώντας εκεί πτυχές της. Η εποχή που ζούμε ούτως ή άλλως προσφέρει μια πλειάδα μορφών τέχνης. Υπάρχει μεγάλο μέρος του κοινού που δεν παρακολουθεί, διαβάζει, επισκέπτεται κριτικά οποιαδήποτε μορφή τέχνης, αυτό είναι και το κοινό συνήθως που αντιδρά σε προκλητικά έργα, καθώς έρχονται σε αντίθεση με τον τρόπο ζωής του. Στον αντίποδα, υπάρχει μια μεγάλη πλέον κατηγορία κοινού με κριτική σκέψη που ενδιαφέρεται πράγματι να παρακολουθεί, να συζητά και να επεξεργάζεται την πρωτοποριακή και συνάμα προκλητική τέχνη. Και οι δυο κατηγορίες κοινού που προαναφέρθηκαν ανταποκρίνονται, με διαφορετικό τρόπο όμως η καθεμιά.

Πάνος Ζάχαρης, σκιτσογράφος

Κ.Κ. : Το κοινό προσλαμβάνει ό, τι θέλει και ανταποκρίνεται κατά πως του αρέσει.

Υπάρχει όριο στην τέχνη; Και αν ναι, ποιο είναι αυτό για σένα;

Π.Α : Για μένα ναι, υπάρχει. Ή θα έπρεπε να υπάρχει. Έχουν διευρυνθεί τόσο τα όρια αυτά, και όσο περνά ο καιρός διευρύνονται κι άλλο, που πλέον μπορούμε να βρούμε κ άλλες, όχι μόνο μορφές τέχνης, αλλά και επιστήμες μέσα στην τέχνη. Θεμιτό είναι αυτό, και βοηθητικό, μέχρι ένα βαθμό όμως. Η τέχνη πρέπει να έχει αυτό το ιδιάζον στοιχείο που την ξεχωρίζει, μπορεί να δανείζεται διάφορα από επιστήμες κτλ, όμως αυτά να φιλτράρονται και να οριοθετούνται μέσα στα πλαίσια της. Αναφέρομαι κυρίως στο άνοιγμα των ορίων της τέχνης κυρίως μέσω των αποκαλούμενων istallation ή performance, που πολλές φορές αντιμετωπίζουν και παρουσιάζουν θέματα πχ κυρίως ψυχολογικά μέσα από την τέχνη, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητο, και επακόλουθα χωρίς να αποκτά το αντικείμενο τους αυτή την καλλιτεχνική υπόσταση έτσι ώστε να το αποκαλέσουμε τέχνη.

Π.Ζ. : Σε ό, τι αφορά το σκίτσο και ιδιαίτερα την πολιτική γελοιογραφία θα απαντούσα πως η κόκκινη γραμμή είναι ο κάθε είδους ρατσισμός. Πες και ζωγράφισε ό, τι θες, αλλά μην προσβάλεις. Κι αν γίνεται, απόφυγε το εύκολο αστείο.

Κ.Μ : Όχι. Θεωρώ ότι η τέχνη δεν γνωρίζει από όρια. Τα όρια είναι δημιουργία των ανθρώπων για να μπορούν να φροντίζουν την καθημερινότητά τους με προγραμματισμό  και ασφάλεια. Αν η τέχνη μπει στη διαδικασία των ορίων τότε θα αναμασώνται ίδια πρότυπα και μοτίβα χωρίς κάτι νέο. Οι καλλιτέχνες είναι αυτοί που πρέπει εγκαταλείπουν οι ίδιοι τα όρια που έχουν ως κοινωνικά όντα και να δρουν μέσω της τέχνης τους σε άβατα σημεία έκφρασης και με άγνωστα μέχρι τώρα στοιχεία που αναζωογονούν την τέχνη με αποτέλεσμα τελικά να αναζωογονείται και η ίδια η ζωή μέσω της πρόσληψης από το κοινό: είτε θετική είτε αρνητική. Ο σκοπός πάντα είναι η κινητικότητα μέσω των ερεθισμάτων και όσο υπάρχει προκλητική τέχνη, τα όρια καταργούνται μαζί με αυτά και η στασιμότητα που υποθάλπει στον σύγχρονο τρόπο ζωής.

Κ.Κ. : Θεωρώ ότι η τέχνη δεν είχε, δεν έχει και ούτε θα αποκτήσει ποτέ όρια.

 

Γρηγόρης – Γ. Γαϊτανάρος: Η τέχνη δεν δύναται απλά, είναι χρέος της να προκαλεί. Ειδικά αν πρόκειται για πράξη γνήσιας πρόθεσης του καλλιτέχνη. Όχι ως αυτοσκοπός, που παράγει μιμητισμό και δημιουργεί συχνά ρηχά τοπία και κενά νοήματα. Η ειλικρινής πρόκληση στην τέχνη, μπορεί να εμπνεύσει πραγματικά το κοινό και να αποτελέσει θρεπτική τροφή για σκέψη. Και τροφή για σκέψη μάλλον δεν είναι το ακατανόητο, ούτε το εντυπωσιακό. Αυτά τείνω να πιστεύω ότι είναι μασημένη τροφή. Τροφή για σκέψη μπορεί να αποτελέσει ό, τι γίνεται αντιληπτό στο κοινό -μέσα από ποικίλους δρόμους- και ενεργοποιεί περαιτέρω μηχανισμούς από αυτούς τους αντίληψης. Μηχανισμούς συγκίνησης και αντίδρασης. Μηχανισμούς αφύπνισης και συνειδητοποίησης. Τι είναι όμως πραγματικά προκλητικό; Το γυμνό ή το δήθεν για παράδειγμα; Κατά μία έννοια και τα δύο. Προσωπικά, τίποτα απ’ αυτά δεν μου φαίνεται επί της ουσίας προκλητικό. Στα μάτια μου φαίνονται και τα δύο το ίδιο ακίνδυνα, ίσως και κατά μία άλλη έννοια συντηρητικά. Πραγματικά προκλητικό, συνεπώς και επικίνδυνο, θα μπορούσε να είναι το να ορίσει o καλλιτέχνης τα πράγματα από την αρχή. Να μην δεχτεί τους παλιούς όρους, τις παλιές σημασίες και τις παλιές συνταγές. Ακόμα κι αν αυτή η αντιμετώπιση τον οδηγήσει στην αποτυχία ή τον αποκλεισμό. Ακόμα κι αν η πραγματικότητα τον καταπιεί. Αυτό είναι το ρίσκο, εξάλλου στην τέχνη. Την πρόκληση πρέπει να την πιστέψει και να τη ζήσει κανείς, πριν τη μοιραστεί. Εκεί βρίσκεται η εντιμότητα. Εκεί βρίσκεται η αλλαγή.

δείτε επίσης

Μόδα και Σεξουαλική Απελευθέρωση

Από τη μέρα που ξεκίνησε η στήλη ήταν απλά θέμα χρόνου να ασχοληθούμε με αυτό το...
διαβάστε περισσότερα

Μια έκθεση για τον Stanley Kubrick που (σε) ταξιδεύει.

Αν στα γούστα σας συνδυάζονται ένα πάθος για τις ταινίες του Stanley Kubrick και...
διαβάστε περισσότερα

Παλεύοντας με τον πόνο – Frida Kahlo

Η Φρίντα μπήκε στη ζωή μου όπως μπαίνει ένα τριαντάφυλλο στην ζωή ενός παιδιού....
διαβάστε περισσότερα

Έκθεση Πτυχιακών ΑΣΚΤ 2019

Μια ακόμα έκθεση πτυχιακών της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Αθήνας άνοιξε τις...
διαβάστε περισσότερα

Ποιος θα γκρινιάξει για τους γκρινιάρηδες; Μια άποψη για τη σύγχρονη ποπ κουλτούρα.

Από τη μέρα που ξεκίνησε η στήλη ήταν απλά θέμα χρόνου να ασχοληθούμε με αυτό το...
διαβάστε περισσότερα

Μια άποψη για την τέχνη

Ένα από τα μεγάλα ερωτήματα που έχουν ταλανίσει την ανθρωπότητα είναι αυτό περί του...
διαβάστε περισσότερα

10 memorable χαρακτήρες comic με μάσκα

Όταν με ενημέρωσαν οι συμπάσχοντες τέχνης Arthub fellows για το θέμα του μήνα...
διαβάστε περισσότερα

10 Μάσκες θανάτου που έμειναν στην ιστορία

Όταν με ενημέρωσαν οι συμπάσχοντες τέχνης Arthub fellows για το θέμα του μήνα...
διαβάστε περισσότερα

The Gallerist

Τον προηγούμενο μήνα είδαμε ένα παιχνίδι που αφορούσε στην αγοραπωλησία έργων...
διαβάστε περισσότερα

Ποιος θα γκρινιάξει για τους γκρινιάρηδες; Μια άποψη για τη σύγχρονη ποπ κουλτούρα.

Από τη μέρα που ξεκίνησε η στήλη ήταν απλά θέμα χρόνου να ασχοληθούμε με αυτό το...
διαβάστε περισσότερα

Περισσότερα απο την Σοφία

Νεκρικά προσωπεία

Κάθε γλώσσα είναι ένας κώδικας. Οι λέξεις κάθε γλώσσας αντιστοιχούν σε εικόνες και κάπως έτσι στήνεται και διαμορφώνεται το εκάστοτε πολιτισμικό περιβάλλον. Το προσωπείο διαπερνά όλους τους πολιτισμούς, περισσότερο ή λιγότερο «αναπτυγμένους» και όλες τις περιόδους,...
περισσότερα

Graffiti

Graffiti: Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία ή τη γράφουν...
περισσότερα

Λαϊκός πολιτισμός, καθρέπτης ενος λαού

Ο λαϊκός πολιτισμός είναι ο καθρέφτης ενός λαού. Όπως κάθε άνθρωπος έχει το χαρακτήρα του, έτσι και κάθε έθνος έχει κι αυτό το δικό του χαρακτήρα.

περισσότερα

Αθήνα, μια σύγχρονη μητρόπολη

Κάθε γλώσσα είναι ένας κώδικας. Οι λέξεις κάθε γλώσσας αντιστοιχούν σε εικόνες και κάπως έτσι στήνεται και διαμορφώνεται το εκάστοτε πολιτισμικό περιβάλλον. Σύμφωνα με το λεξικό, ο όρος μητρόπολη προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «μητρόπολις» και ο χαρακτηρισμός...
περισσότερα

Κίβδηλη Τέχνη

Τέχνη είναι η έκφραση του ψυχικού κόσμου του ανθρώπου μέσα από τη δημιουργία έργων με στόχο την πρόκληση αισθητικής συγκίνησης και ηδονής. Τόσο οι αποκαλούμενες «καλές» τέχνες (ζωγραφική, γλυπτική, μουσική, θέατρο κ.ά.) όσο και οι «ελεύθερες» τέχνες, εκείνες δηλαδή...
περισσότερα

Τέχνη ή/και πρόκληση; Ο λόγος στους δημιουργούς

Η τέχνη πέρα από την έκφραση και την απόδοση του αισθητικά ωραίου, προχωρά συχνά και στην αποτύπωση κοινωνικών ή άλλων προβληματισμών προβάλλοντας τις αρνητικές, τις άσχημες, ακόμη και τις αποτρόπαιες πτυχές της ζωής. Δεν θα πρέπει επομένως να ταυτίζουμε την τέχνη...
περισσότερα

Θρησκευτική Τέχνη

Έχω την ευκαιρία να έχω φίλους από διαφορετικά πολιτικοθρησκευτικά backgrounds ανακαλύπτοντας έτσι εκφράσεις θρησκευτικής τέχνης οι οποίες είναι πολύ μακριά από την δική μου,

περισσότερα

Οδεύοντας στην τέχνη του 20ου αιώνα

Λίγο πριν την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Marcel Duchamp ένας όχι τόσο νεαρός, αλλά βαθιά απογοητευμένος

περισσότερα

Εραστής των βιβλίων

Ιούλιος και οι ζέστες έχουν αρχίσει να σφίγγουν. Οι περισσότεροι κάνουμε σχέδια για τις καλοκαιρινές διακοπές και ετοιμάζουμε σιγά σιγά τα κουβαδάκια μας για άλλες παραλίες. Όμως στην art.hub δε χαλαρώνουμε ποτέ και, εκτός από τις βαλίτσες μας, ετοιμάζουμε και τα...
περισσότερα

Σκέψεις πάνω στη Λογοκρισία

H λογοκρισία υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει σε διάφορες μορφές από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να επικοινωνούν μεταξύ τους. Και παρ' όλο που σήμερα είναι κοινώς αποδεκτό ότι ο κάθε άνθρωπος έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να παράγει και να λαμβάνει πληροφορίες χωρίς...
περισσότερα