Ποιος θα γκρινιάξει για τους γκρινιάρηδες; Μια άποψη για τη σύγχρονη ποπ κουλτούρα.

Γνωρίστε τoν αρθρογράφο

Νίκος Λαμπαντέζ

Και ποιος δεν αγαπάει που ζει στα χρόνια του ύστερου καπιταλισμού; Ο πλανήτης οδηγείται σε μια μη αναστρέψιμη περιβαλλοντική καταστροφή, ο πόλεμος είναι μια απειλή από το κοντινό μέλλον ενώ ο φασισμός είναι μια απειλή στο τώρα. Η παγκόσμια στεγαστική κρίση ήταν η βάση για το ντόμινο ανέχειας που πυροδότησε η φούσκα του dotcom στις αρχές των 00’s. Σε μια γενική γραμμή η φασούλα δεν φαίνεται να πηγαίνει και καλά για τον homo sapiens sapiens.

Ανά την ιστορία του σε καιρούς καπιταλιστικής κρίσης ένα νέο οικονομικό μοντέλο έδινε τη λύση ενώ ταυτόχρονα γινόταν και η αιτία της επόμενης κρίσης. Στις μέρες μας που ζούμε τη κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ο καπιταλισμός στρέφεται προς την παραγωγή πλούτου μέσω υπηρεσιών.

Όλο και πιο πολλά καθημερινά πράματα χάνουν την χρηστική αξία τους και η ψαλίδα ανάμεσα σε χρηστική και ανταλλακτική αξία όλο και μεγαλώνει. Αν και στην Ελλάδα αυτό δεν είναι έντονα διακριτό, εντούτοις, τόσο σε Ευρωπαϊκές χώρες όσο και στην Αμερική το φαινόμενο αυτό είναι ο κανόνας. (Και εμείς εδώ τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια έχουμε πιο σημαντικά θέματα από το να παράγουμε πολιτισμό, οπότε και τον εισάγουμε)

Και να εξηγήσω τι εννοώ. Οι μεγάλες εταιρίες πλέον δεν πουλάνε προϊόντα αλλά το brand, την υπηρεσία τους. Τα Starbucks έχουν γίνει τόσο συνώνυμα με τον καφέ που χρησιμοποιούνται ως όρος-ομπρέλα για κάθε είδους καφεπωλείο. Έχουν τόσα είδη καφέ και τόσους διαφορετικούς τρόπους παραγωγής του, και σου γράφουν και το όνομα στο κυπελάκι, και ησυχία έχουν για να δουλέψεις με το Mac,που καταλήγεις να μην καταναλώνεις καφέ αλλά Starbucks.

Πλέον δεν βλέπουμε σειρές ή ταινίες. Καταναλώνουμε Netflix. Δεν έχει σημασία τι παράγει η ίδια η εταιρία, αφού δίνει επιλογές για όλα τα γούστα. Το facebook δεν είναι πια ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης, αλλά μια τεράστια πλατφόρμα που εμείς είμαστε το προϊόν.

Και πάει λέγοντας, λίγο ή πολύ, σε όλο και περισσότερες πτυχές της καθημερινότητας μας.

Αλλά η καλλιτεχνική έκφραση που δεν μασάει και πολύ από αυτά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο βρίσκει τους τρόπους. Για παράδειγμα το dada επινοήθηκε και ως αντίδραση στη φρίκη του πρώτου ΠΠ, ενώ σήμερα το neo-dada έρχεται ως αντίδραση σε μια όλο και πιο μη λογική πραγματικότητα.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη δημιουργείται και αναπτύσσεται και η ποπ κουλτούρα. Και για αυτή θα μιλήσω σήμερα.

Η γενιά των πιτσιρικάδων που μεγάλωσαν με μίκι μάου και τσια τσό μεγάλωσε. Είναι πλέον το κυρίαρχο κοινό που καθορίζει τι πουλάει και τι όχι.

Η Lot Rτριλογία του Peter Jackson και η μεγάλη επιτυχία του Harr yPotter σηματοδότησαν τη νέα εποχή. Ο blockbuster κινηματογράφος μπορούσε πλέον να θεωρείτε “σοβαρός”, δυσθεώρητα επικερδής και φυσικά άνοιξε ένα τεράστιο αφηγηματικό δρόμο για την οπτική τέχνη. Καθώς ο κινηματογράφος θα αργούσε να πιάσει τον ρυθμό της επεισοδιακής αφήγησης το κενό αυτής της επιθυμίας κάλυψε η χρυσή εποχή της αμερικανικής τηλεόρασης.

Ξεκινώντας από σειρές όπως το the Wire, the Sopranos, SHIELD και φυσικά το The Lost,το ευρύ κοινό ήρθε σε επαφή και αγάπησε πολύ αυτό που λέμε overarching storytelling.

Το κοινό φάνηκε ότι διψούσε για τέτοιου είδους εμπειρίες. Ήθελε περισσότερο από το ίδιο. Κι έτσι ήρθε και το Marvel Cinematic Universe, ήρθε και το Game of Thronesήρθε και το soft reboot του StarWars και ήρθαν και οι μέλισσες.

Και σήμερα το φανταστικό έχει μπει στη καθημερινότητα μας. Πλέον οι ταινίες αυτές, όσο και ευρύτερα το είδος, δεν αντιμετωπίζεται ως κάτι απαραίτητα παιδαριώδες. Όλες ξέρουν για αυτές λίγο πολύ και υπάρχει στις συζητήσεις μας. Διαφωνούμε, συμφωνούμε, μαλώνουμε για αυτές, αλλά σίγουρα αποτελούν ένα άξιο μελέτης, κοινωνικό φαινόμενο.

Παρόλα αυτά δεν χρειάζεται και πολύ παρατήρηση για να φτάσεις στο συμπέρασμα πως τελικά καταναλώνουμε αλλά δε το διασκεδάζουμε. Και εν μέρει φταίει το ίδιο το σύστημα που τις αναπαράγει, εν τούτοις όμως φταίει και ο τρόπος που αντιμετωπίζεται συνολικά η σημερινή ποπ κουλτούρα. Μια προσέγγιση που κάνω κινείται πάνω σε τρεις άξονες.

Ο πρώτος άξονας αφορά στη φύση του είδους. Όπως είπα και στην εισαγωγή, ένα μεγάλο πρόβλημα της εποχής είναι ότι πλέον καταναλώνουμε υπηρεσίες. Οι ταινίες και οι σειρές έχουν πάψει να είναι αυθύπαρκτες. Υπάρχουν σε ένα μεγαλύτερο οικοσύστημα μάρκετινγκ.

Βομβαρδιζόμαστε τόσο με τους πρωταγωνιστές, που χάνουμε τη σχέση που έχουμε με την ίδια την ιστορία. Για παράδειγμα δεν αρκεί να δούμε τον Chris Evans να υποδύεται τον Captain America, πρέπει να φάμε και στη μάπα τον Chris Evans να συμπεριφέρεται σαν τον Captain America στην πραγματική ζωή. Το ίδιο συμβαίνει με όλους τους χαρακτήρες, για όλες τις ταινίες και σειρές.

Αυτό σπάει σε μεγάλο βαθμό το suspensionofdisbelief, ένα δομικό στοιχείο για το είδος. Όσο “πιστεύεις” ότι μια ιστορία είναι “αληθινή” τόσο μπαίνεις μέσα σε αυτή και τη γουστάρεις για αυτό που είναι. Αλλά όταν κάθε δύο ποστ βλέπεις συνεντεύξεις, κουτσομπολιά, ειδήσεις, νέα, backstageκαι πάει λέγοντας σπάει αυτό το παραπέτασμα καπνού, χάνεται η ψευδαίσθηση της αληθοφάνειας και έτσι το ίδιο το έργο υποβιβάζεται σε ένα ακόμα τροχό της αμάξης που λέγεται κέρδος.

Βέβαια αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Και παλιότερα υπήρχαν οι ζεν πρεμιέ και οι ντίβες αλλά ούτε ο Frank Sinatra έπαιξε τον Iron Man ούτε η Audrey Hepburn την Wonder Woman. Θέλω να πω δηλαδή πως παλιότερα η περσόνα του ηθοποιού που έφτιαχνε το Hollywood ήταν η παρόμοια με αυτή που έχτιζε στις ταινίες. Σήμερα φαντάζομαι λίγοι θα πιστεύουν ότι ο BenAffleckείναι ο Batman (πλέον δεν έχω καμία αμφιβολία ότι υπάρχει κόσμος που θεωρεί όλες αυτές τι ταινίες πραγματικότητα).

Δεν μπορώ φυσικά να παραγνωρίσω και πως το targetgroup κάθε ταινίας παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Για παράδειγμα τα νέα StarWars,η Disneyπρο πολλού έχει αποφασίσει ότι δεν είναι για μένα. Εγώ δεν θα αγοράσω παιχνίδια, δεν θα κάνω cosplay, δεν θα φάω happymeal. Είναι λογικό λοιπόν να μη μου αρέσει το StarWars της Disney. Αυτό δεν είναι ούτε κακό ούτε καλό. Είναι αυτό που είναι.

Σε δεύτερο άξονα είναι ο τρόπος που εμείς καταναλώνουμε αυτήν την υπηρεσία. Δεν μας αρκεί να δούμε την ταινία και να την κρίνουμε. Μας νοιάζει και μιλάμε για τους ηθοποιούς, για τη ζωή τους, για τις πράξεις τους και όλα αυτά τα συνυπολογίζουμε στη κριτική μας για την ταινία. Λες και έχει οποιαδήποτε σχέση. Μερικοί μπερδεύουν ακόμα και το ρόλο με την πραγματική ζωή, στέλνοντας απειλές στους ηθοποιούς για τις πράξεις των χαρακτήρων του.

Το YouTube είναι γεμάτο με κριτικές, αναλύσεις εξηγήσεις και θεωρίες. Γκρίνια, κατακραυγή, επαίνους ή εγκώμια. Αντιδράσεις από όλο το φάσμα.  Τόσο πολύ που με κάνει να αναρωτιέμαι αν κανείς θυμάται σήμερα τι σημαίνει το ρήμα “βλέπω”. Ο κινηματογράφος (και η τηλεόραση πλέον) είναι μια τέχνη που αφορά το οπτικοακουστικό ερέθισμα. Μια καλή ταινία είναι μια συνολική εμπειρία που σου δημιουργεί συναισθήματα. Και λίγο πολύ όλα τα έργα τέχνης.

Έτσι μια ταινία ή σειρά τη “βλέπεις”. Όλα τα άλλα είναι δευτερολογίες, και εμείς έχουμε γεμίσει με δευτερολογίες. Δεν μας αρκεί να πούμε αν κάτι δεν μας άρεσε ή όχι. Θέλουμε να εξηγήσουμε γιατί, πώς και τι θα ήταν καλύτερο ή χειρότερο. Και μου κάνει φοβερή εντύπωση πόσο μα πόσο πολύ ασχολούμαστε με πράματα που ΔΕΝ μας αρέσουν.

Ας πάρουμε το παράδειγμα του StarWarsπου ανέφερα και πιο πριν. Από τη στιγμή που αυτό που κάνει η Disneyδε μου αρέσει και λίγο σνομπικά θεωρώ ότι καταστρέφει το αφήγημα του StarWars (όχι βέβαια περισσότερο από ότι ο ίδιος ο Lucas) σταματάω να το βλέπω. Δεν κάθομαι να γράφω σεντόνια κριτικής και να κάνω σταυροφορίες εναντίων απίστων. Μου αρέσουν τα παλιά StarWarsκαι το ExtendedUniverseκαι με αυτά θα συνεχίζω να ασχολούμαι. Αν κάποιος ή κάποια προτιμάει τα καινούργια, πολύ καλά κάνει. Δεν χρειάζεται να γουστάρει τα παλιά. Το καθένα έχει τα δικά του χαρακτηριστικά. Αποδέχομαι ότι το StarWarsείναι ένα relicfromthepastκι ότι καλώς ή κακώς κανείς δεν νοιάζεται να συνεχίσει την ιστορία του και πλέον γίνεται κάτι άλλο, καινούργιο και διαφορετικό. Είναι σαν να έχω απαίτηση να βγει sequelτης Ιλιάδας ξέρω γω.

Σαν να μη έφταναν όλα αυτά, αντιμετωπίζουμε υποβιβάστηκα αυτά τα οποία μας αρέσουν. Με ενοχλεί και είναι προβληματική η κριτική που λέει “Έλα ρε συ, τι περιμένεις δεν είναι ταινία για να προβληματιστείς, είναι mindlessδιασκέδαση και έχει μόνο funfactor. Πόσο ρεαλισμό περιμένεις από μια ταινία/σειρά που έχει δράκους/ρομπότ/εξωγήινους;”

Πρώτα από όλα άλλο ρεαλισμός, άλλο αληθοφάνεια ή πιο σωστά versimilitude. Επίσης το περιεχόμενο ενός έργου από πότε είναι mutuallyexclusive; Δηλαδή μια ταινία δεν μπορεί να έχει υπερήρωες και σοβαρό μήνυμα; Δεν μπορεί να έχει δράκους και να αφηγείται μια πάρα πολύ περίπλοκη και σύνθετη ιστορία με “αληθινούς” χαρακτήρες;

Και στη τελική τι θεωρούμε περίπλοκη ιστορία; Πότε μια ιστορία είναι απλή; Και πότε ένα έργο έχει μόνο ένα επίπεδο; Στο MarvelCinematicUniverseγια παράδειγμα έχουμε μια βασική πλοκή που θέτει τη δράση, αλλά παράλληλα έχει πολλές ιστορίες που εξετάζουν πτυχές της ανθρώπινης φύσης και εγείρει ερωτήματα. Δεν μπορεί μόνο εγώ να έχω εντοπίσει τη σχέση που έχει ο TonyStarkμε τον Thanos. Δύο χαρακτήρες που το προσωπικό τους storyarcέχει να κάνει με την πατρότητα και τις ευθύνες, με τη μεγάλη εικόνα και το χρέος προς το σύνολο αυτού που κατέχει τη γνώση και τη δύναμη. Αυτά τα δύο αντίθετα πρότυπα μπαίνουν σε σύγκριση, σε αντιπαράθεση. Για αυτό και το τέλος αυτών το δύο χαρακτήρων είναι τόσο ταιριαστό. Το ζήτημα του θρήνου και της αποδοχής απασχολεί το χαρακτήρα τουSteveRogers, οBucky και οRocket που προσπαθούν να υπερβούν τον “προγραμματισμό” τους και να νικήσουν την “ταυτότητα” που τους έχει επιβληθεί. Και πολλά άλλα τέτοια παραδείγματα, όχι μόνο αποκλειστικά στο MCU.

αγοράζοντας MCU από γερμανική αλυσίδα supermarket

Δεν λέω ότι πάντα γίνεται σωστά ή λάθος, αλλά είναι εκεί. Και αν ψάχνεις να τα βρεις θα τα βρεις. Αλλιώς και τον Πολίτη Κέιν να σου δείξουν, βλακεία θα το πεις (όχι ότι δεν μπορείς να μη σου αρέσει, αλλά yougetthepoint)

Ο τρίτος άξονας είναι το peerpressure. Είναι η νοοτροπία του τώρα ή ποτέ. Είναι η πίεση να δεις κάτι την ώρα που γίνεται, γιατί μετά θα γίνει κάτι άλλο. Είναι η καταπίεση όλοι να μιλάνε για κάτι που εσένα δε σου αρέσει, αλλά να κρίνεσαι επειδή ασκείς κριτική σε αυτό ή απλά θέλεις να αλλάξει το θέμα.

Ας το πιάσω πάλι με παραδείγματα. Για να πω την αλήθεια μου, το GoTδεν μου άρεσε ποτέ. Αυτό δεν θα με εμπόδιζε κάποια στιγμή να κάτσω και να το δω. Αυτό όμως δεν θα συμβεί ποτέ. Γιατί απλά δεν το “έπιασα” από την αρχή και πλέον δεν υπάρχει κανένα plotlineπου να μη ξέρω πώς καταλήγει. Δεν έχει κανένα ενδιαφέρον να δω κάτι που ήδη ξέρω πώς καταλήγει. Υπάρχει μια έντονη spoilerκουλτούρα και τόση ανάγκη να διαδώσουμε και να “χαλάσουμε” την εμπειρία σε άλλους και δεν μπορώ να την καταλάβω.

Είδα το Babylon 5 20 χρόνια αφότου είχε κυκλοφορήσει, είδα το TheWire10 χρόνια αφότου είχε κυκλοφορήσει, είδα το TheShield6 χρόνια αφότου είχε κυκλοφορήσει. Διάολε, δεν είχα δει ούτε ένα επεισόδιο Friendsμέχρι το 2006. Ξέρετε πόσα spoilerέφαγα για αυτά τα τέσσερα συνολικά; Μηδέν. Κανένα. Τίποτα που να μου χάλασε την εμπειρία. Τα είδα όπως ακριβώς οι δημιουργοί του τα πρooρίζανε για μένα και για το καθένα.

Και δεν φταίει το internetγια αυτό. Και τότε είχα internetκαι 4chanέμπαινα και σε fora σύχναζα, μέρη που τότε θα μπορούσες να φας σπόιλερ γιατί το fb ήταν ακόμα σε παιδικό στάδιο, ειδικά στην Ελλάδα.

Απλά ξεχνάμε ότι το σημαντικό είναι η ιστορία που μας αφηγούνται και ταυτόχρονα (και αντιθετικά) αισθανόμαστε entitledνα την πούνε όπως ακριβώς θέλουμε εμείς κι αν δεν πάει όπως θέλουμε αντί να πούμε ”δεν βαριέσαι”, λέμε “ας χαλάσω αυτή την εμπειρία και για όσους μπορεί να το γουστάρανε”.

Εν κατακλείδι νομίζω ότι μεγαλώσαμε κι έτσι χάσαμε τη παιδική αφέλεια που μας επέτρεπε να παραδοθούμε σε εμπειρίες και να αφήσουμε τις σκέψεις μας και τους ψυχαναγκασμούς μας στην άκρη. Και το καταλαβαίνω όταν βλέπω πράματα από τη παιδική μου ηλικία και μου φαίνονται εντελώς ηλίθια.

Εκτός από το The Princess Bride. Αυτό παραμένει τέλειο.

Κι όσο έγραφα αυτά, φανταζόμουν κάποιους να γκρινιάζουν πόσο χάλια ήταν η Μόνα Λίζα όταν την είδαν από κοντά, και καμιά σχέση με το φυλλάδιο, τα χρώματα ήταν πιο ξεθωριασμένα, δε μας άφησαν καν να πλησιάσουμε και εντάξει δεν καταλαβαίνω γιατί έπρεπε να είναι γυναίκα και μάλλον είναι SJW agenda. Μιας και το ανέφερα, αλήθεια δεν είναι φοβερό πόσο εύκολα γίνονται triggeredοι “unlikeyouspecialsnowflakes, I’mnoteasilytriggered”.

 

ΥΓ 1: Σε αντίθεση με πολλά κινηματογραφικά έργα που προσπαθούν να περάσουν φεμινιστική ατζέντα με κάπως πλάγιο ή ήπιο τρόπο, στα άρθρα μου θα τη τρώτε στη μάπα ξαφνικά και χωρίς καμιά αιτία. Και δεν είναι φεμινιστική ατζέντα. Είναι στεγνός αντισεξισμός-φεμινισμός.

 

ΥΓ2 : Oεπίλογος και το ΥΓ 1 δεν μπήκαν τυχαία στο τέλος ενός άρθρου σχετικά με την ποπ κουλτούρα.

ΥΓ 3: Η Χρυσηίδα Δημουλίδου του fantasy. Change my mind…

δείτε επίσης

Μόδα και Σεξουαλική Απελευθέρωση

Από τη μέρα που ξεκίνησε η στήλη ήταν απλά...
διαβάστε περισσότερα

Μια έκθεση για τον Stanley Kubrick που (σε) ταξιδεύει.

Αν στα γούστα σας συνδυάζονται ένα πάθος...
διαβάστε περισσότερα

10 memorable χαρακτήρες comic με μάσκα

Όταν με ενημέρωσαν οι συμπάσχοντες τέχνης Arthub fellows για το θέμα του μήνα...
διαβάστε περισσότερα

10 Μάσκες θανάτου που έμειναν στην ιστορία

Όταν με ενημέρωσαν οι συμπάσχοντες τέχνης Arthub fellows για το θέμα του μήνα...
διαβάστε περισσότερα

Dream Big Too – Art Zone 42 | Exhibition Alert

Οι υποχρεώσεις και οι δουλείες μου με έσυραν στην ευρύτερη περιοχή του...
διαβάστε περισσότερα

Ανθρώπινα Δικαιώματα και Έμφυλη Ισότητα: φαινόμενα καθολικά ή κατά τόπους ;

«κανένα παρελθόν δεν εγγράφεται επιτυχώς στη συλλογική μνήμη ενός λαού, αν είναι ανιστόρητος και κανένα μέλλον δεν μπορεί να εγγυηθεί την κοινωνική αλλαγή, εάν οι πολίτες της δεν είναι επαρκώς ευαίσθητοι σε κοινωνικά ζητήματα»

διαβάστε περισσότερα

Παλεύοντας με τον πόνο – Frida Kahlo

Η Φρίντα μπήκε στη ζωή μου όπως μπαίνει ένα τριαντάφυλλο στην ζωή ενός παιδιού....
διαβάστε περισσότερα

Έκθεση Πτυχιακών ΑΣΚΤ 2019

Μια ακόμα έκθεση πτυχιακών της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Αθήνας άνοιξε τις...
διαβάστε περισσότερα

Περισσότερα από τoν Νίκο

Ο τελευταίος καμβάς

Η έκφραση μέσω της τέχνης δεν είναι μια έλλογη διαδικασία που επινόησε ο άνθρωπος καθώς η ευφυία του μεγάλωνε. Είναι μια δυναμική που ανακάλυψε πριν καν επινοήσει την γλώσσα. Πηγάζουν όμως από την ίδια ανάγκη που χαρακτηρίζει όλα τα έμβια πλάσματα. Την ανάγκη να...
περισσότερα

Ο Συμβολισμός ως ρεύμα και ως συνθήκη της ανθρώπινης εμπειρίας

Θα ήταν δόκιμο ίσως να πούμε πως δεν νοείται τέχνη χωρίς συμβολισμό. Ακόμα κι αν δεν μπορεί να υπάρξει ορισμός για την τέχνη, ο σκοπός της μπορεί με ένα τρόπο να αποτυπωθεί, χωρίς όμως αυτός να έχει περατά όρια. Το παράδοξο με την τέχνη είναι ότι παρόλο που προϋπήρχε...
περισσότερα

Πανικός!

Η ρίζα της λέξης πανικός εντοπίζεται στη σχέση του με το θεό Πάνα. Αυτός που καταβάλλεται από πανικό, καταβάλλεται στην ουσία από το πνεύμα του θεού, χάνει τα λογικά του, κι η σύνεση αντικαθίσταται με εξαλλοσύνη.

περισσότερα

The Gallerist

Τον προηγούμενο μήνα είδαμε ένα παιχνίδι που αφορούσε στην αγοραπωλησία έργων μοντέρνας τέχνης. Τον προηγούμενο μήνα είδαμε ένα παιχνίδι που αφορούσε στην αγοραπωλησία έργων μοντέρνας τέχνης.  Αυτό το μήνα δεν θα ξεφύγουμε από τη θεματολογία, όμως θα διευρύνουμε τους...
περισσότερα

Modern Art

Από τη μέρα που ξεκίνησε η στήλη ήταν απλά θέμα χρόνου να ασχοληθούμε με αυτό το παιχνίδι, που όπως καταλαβαίνετε, πιο άμεση σχέση με την τέχνη δεν θα μπορούσε να έχει. Από τη μέρα που ξεκίνησε η στήλη ήταν απλά θέμα χρόνου να ασχοληθούμε με αυτό το παιχνίδι, που όπως...
περισσότερα

Exhibition alert

Dream Big Too – Art Zone 42 | Exhibition Alert

Οι υποχρεώσεις και οι δουλείες μου με έσυραν στην ευρύτερη περιοχή του «Ευαγγελισμού» κι εκεί που έχω αρχίζει να εκνευρίζομαι φανερά πλέον με τα φανάρια της Βας. Κωνσταντίνου, καθότι ως Γριά δεν δύναμαι να τρέξω να προλάβω να σώσω το τομάρι μου, αποφάσισα να προσθέσω...
περισσότερα

Μόνιμες στήλες

Time Capsule

Η Μαρία Λιόλιου μοιράζεται μαζί μας συναρπαστικές πτυχές της μόδας

Dress to Distress … ή αλλιώς μια μικρή εισαγωγή στον όρο Political Dressing.

Τα Παιδία Παίζει

Modern Art

Φτιάξε καφέ να στα πω

Η Absolute μας δίνει την δική της ματιά στην λογοκρισία
10 Μάσκες θανάτου που έμειναν στην ιστορία