ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΩΝ: Συνέντευξη με την Δέσποινα Κοντοζανή και το Μιχάλη Σαντοριναίο

Γνωρίστε την αρθρογράφο

Μαργαρίτα Μπουρνέλη

Γνώρισα το Μιχάλη πριν 10 χρόνια περίπου, όταν ήταν ακόμα πληκτράς στους ‘Άνευ Πόρων΄, ελληνική ροκ μπάντα. Είχα τη μεγάλη χαρά να παραμείνει φίλος μου όλα αυτά τα χρόνια, και να παρακολουθώ την πορεία του ως μουσικού αλλά και σε όλα τα άλλα εγχειρήματα του. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται με την Δέσποινα, κι έχουν μαζί το μουσικό σχήμα F Sharp. Η Δέσποινα (μεταξύ άλλων)  είναι art director και υπεύθυνη μουσικοθεατρικού τμήματος στο Κέντρο Ξένων Γλωσσών Στέφανος Κοντοζανής, είναι μέλος της χορωδίας της Μαρίνας Σάττι Chorεs, είναι υπεύθυνη της Παιδικής Ομάδας Μουσικού Θεάτρου στο Ωδείο της Τερψιθέας, και  τρέχει ένα δικό της θεατρικό εργαστήρι για ενηλίκους. Με αφορμή την πρώτη τους παράσταση «Τι σημαίνει Άνω Θρώσκω;» (σε σκηνοθεσία της Δέσποινας και κείμενο του Μιχάλη), βρεθήκαμε και συζητήσαμε για την παράσταση, την τέχνη και τις προκλήσεις που συναντούν οι καλλιτέχνες της γενιάς μας.

(Το «Τι σημαίνει Άνω Θρώσκω;» είναι ένα έργο με πρωταγωνίστρια την Έλλη, μια έφηβη με αναπηρία, που έχει χάσει τη μητέρα της και πέφτει θύμα κοροιδίας από τους συμμαθητές της. Γύρω της κινούνται ο πατέρας, η θεία, ο γιατρός, ο δάσκαλος που την υπερασπίζεται κι ο Φίλιππος, ο νέος της συμμαθητής, ο οποίος γίνεται κι ο μόνος της φίλος.)

 

Πως ξεκίνησες να ασχολείσαι με τα θεατρικά εργαστήρια;

Δέσποινα: Το να γίνω θεατρολόγος ήταν τυχαίο, ήθελα να γίνω παιδαγωγός. Στις πανελλήνιες δεν πέρασα εκεί όμως, έπιασα την Θεατρικών Σπουδών. Δε μου ήταν και κάτι τελείως ξένο, καθώς ασχολιόμουν με το θέατρο και τη μουσική από παιδάκι. Όταν ήμουν στην σχολή, κάναμε θεωρητικά μαθήματα. Δε μου άρεσε τόσο αυτό, ήθελα να κάνω κάτι πιο πρακτικό. Και το κυριότερο, ήθελα να ασχοληθώ με παιδιά.  Έτσι, ξεκίνησε το θεατρικό παιχνίδι. Η πρώτη μου απόπειρα ήταν στο φροντιστήριο των γονιών μου, θέλαμε να βάλουμε κάτι πιο εναλλακτικό στις σπουδές των παιδιών. Έτσι, πειραματικά ξεκίνησα (με παρότρυνση της μητέρας μου) ένα θεατρικό εργαστήρι με παιδιά από το φροντιστήριο. Σκοπός ήταν να ανεβάζουμε κάθε χρόνο  μια παράσταση στα αγγλικά. Κι ενώ ξεκίνησα δειλά δειλά, πήγε πολύ καλά. Αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να φέρω τα παιδιά κοντά στο θέατρο, να το αγαπήσουν πρακτικά, όχι θεωρητικά. Θεωρώ μεγάλο λειτούργημα το να φέρεις παιδιά που δεν έχουν καμία σχέση με τις τέχνες, κοντά στις τέχνες. Είναι κάτι που δεν είναι εύκολο, αλλά είναι πολύ σημαντικό.

 

Πως ξεκίνησε το θεατρικό εργαστήρι ενηλίκων;

Δέσποινα: Το εργαστήρι ξεκίνησε το 2015. Εγώ τότε δεν είχα ακόμα αποφοιτήσει από την σχολή (Θεατρικών Σπουδών έχω τελειώσει) κι απλά ψαχνόμουν γενικώς, και καλλιτεχνικά και μουσικά… Σκεφτόμουν, λοιπόν, πως αυτό που κάνω με τα παιδιά (γιατί με παιδιά κυρίως ασχολούμαι), θέλω να το κάνω και με ενήλικες, ήθελα να δω πως θα είναι αυτό, πως θα λειτουργήσει. Κι επειδή κινούμαι με ανθρώπους που έχουν σχέση με την τέχνη,0 μάζεψα κάποια άτομα, που εγώ είχα επιλέξει (8 ήμασταν αν δεν κάνω λάθος στην αρχή) κι ξεκινήσαμε μια ομάδα καθαρά πειραματική. Τους είχα εξηγήσει πως δεν το είχα ξανακάνει αυτό κι ήθελα να δω πως θα κυλήσει, αλλά κι όλοι να παίρνουμε κάτι από αυτό το εγχείρημα. Το μάθημα ήταν σε ελεύθερα πλαίσια, ασχολούμασταν με διάφορα πράγματα, με το παραμύθι, την παντομίμα, τις βασικές αρχές του θεάτρου δηλαδή.

 

Πως ξεκίνησε η συνεργασία σας;

Μιχάλης: Με την Δέσποινα γνωριστήκαμε τον Φλεβάρη του 2014. Δεν πίστευα πως θα βρισκόμασταν εδώ, 4 χρόνια μετά, να συζητάμε, έχοντας κάνει όλες αυτές τις συνεργασίες. Η πρώτη μου ουσιαστική επαφή με το θέατρο ήταν όταν με πήρε η Δέσποινα και μου είπε θέλω να ανεβάσω μια παράσταση με τα παιδιά, αλλά δε μπορώ να το κάνω μόνη μου, θέλω να μου κουνάς τα σκηνικά, να ανεβοκατεβάζεις την αυλαία, να προσέχεις τα παιδιά κλπ.

 

Πως προέκυψε το «Τι σημαίνει Άνω Θρώσκω»;

Δέσποινα: Για ένα διάστημα, η ομάδα δεν έτρεχε τόσο πολύ, έπεσε κι η χρονιά του γάμου μου, οπότε η δουλειά που κάναμε εκεί ήταν πιο χαλαρή, έπεσαν οι ρυθμοί, κι η δουλειά που κάναμε έγινε πιο προσωπική. Ουσιαστικά, μεγαλώναμε όλοι μαζί μέσα στην ομάδα κι αυτό φαινόταν. Αρχές του ’17, λοιπόν, μου λέει ο Μιχάλης πως είχε ξεκινήσει να γράφει ένα έργο κι αν ήθελα να του ρίξω μια ματιά. Η μορφή του στην αρχή δεν ήταν θεατρική, δε μπορούσε να ανέβει αυτούσιο, ήθελε προσαρμογή. Λογικό, γιατί κι ο Μιχάλης δεν είναι θεατρικός συγγραφέας. Αλλά έχει μεγάλη ευχέρεια στο γράψιμο και στην  δημιουργία χαρακτήρων. Μου έστειλε λοιπόν το κείμενο, σε μια φάση που η ομάδα έψαχνε με τι θα ασχολήθει. Μου άρεσε πάρα πολύ, γιατί είναι ένα θέμα διαχρονικό κι επίκαιρο, όποτε και να ανέβαινε, θα είχε το ίδιο απότελεσμα, την ίδια ευαισθησία. Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν πως οι χαρακτήρες του έργου ήταν βασισμένοι στα παιδιά της ομάδας, πήρε στοιχεία από την προσωπικότητά τους, ακόμα κι απ΄τον τρόπο που μιλάνε, που εκφράζονται. Και θεωρήσαμε πολύ καλύτερο να πάρουμε ένα πρωτότυπο κείμενο, που θα το χτίζαμε εμείς όπως θέλαμε, κι όχι ένα έτοιμο θεατρικό έργο. Εξελίχθηκε πάρα πολύ ωραία τελικά πιστεύω, μας άρεσε το αποτέλεσμα, αλλά μας κατέβαλλε ψυχολογικά, κυρίως λόγω της θεματολογίας.

Μιχάλης: Ναι, όπως λέει κι η Δέσποινα, μας κατέβαλλε όντως, αλλά πίστευα πως όταν θα το δει αυτό κι ένας πιο δικός μου άνθρωπος αλλά κι ένας ξένος, θα του δημιουργήσει σκέψεις. Αρνητικές, θετικές, όπως το λάβει ο καθένας, αλλά πάντως σκέψεις. Κι η έκβαση του έργου στενοχώρησε πολύ, αλλά εγώ το θεώρησα μια καθημερινή ιστορία, κι οι καθημερινές ιστορίες δε μπορούν να έχουν πάντα ευτυχισμένο τέλος. Άλλοι το τέλος το βρίσκουν ευχάριστο, εγώ το είδα ως καλό τέλος.

 

Πως ήταν η συνεργασία  μεταξύ σας;

Μιχάλης: Το αποτέλεσμα της παράστασης το οφείλω στην Δέσποινα. Και θέλω να εκφράσω και τον θαυμασμό και τις ευχαριστίες μου σε εκείνη. Γιατί ένα κείμενο είναι απλά ένα κείμενο. Το πως θα το φτιάξεις και θα το πας ένα βήμα παρακάτω είναι θέμα σκηνοθεσίας. Ήρθαμε αρκετές φορές σε κόντρα, γιατί ήταν διαφορετικό το πως το είχα φανταστεί εγώ και το πως το φαντάστηκε η Δέσποινα. Αλλά κάναμε αμοιβαίες υποχωρήσεις και συναντηθήκαμε κάπου στη μέση. Κι όλα αυτά φυσικά σε ένα κλίμα αγάπης κι αμοιβαίου σεβασμού. Είδα το έργο, όπως το είχα φανταστεί, να ανεβαίνει ακόμα πιο πάνω. Ακόμα κι αν έρθει κάποιος άλλος και μου ζητήσει να ανεβάσει το ίδιο έργο, θα θέλω να κρατήσει τα στοιχεία που έβαλε η Δέσποινα. Γι΄αυτό και το έδωσα σ’εκείνη, γιατί εκτιμάω την δουλειά που κάνει και την εμπιστεύομαι.

 

Πως καταλήξατε στον  χώρο της παράστασης;

Δέσποινα: Πρώτα απ’όλα να πούμε πως στην χώρα και στην εποχή που ζούμε, μπορούσαμε να βρούμε θέατρα να μας ταιριάζουν, κι οικονομικά και μικρά. Αλλά, το ανέβασμα της παράστασης συνέπεσε με το άνοιγμα του χώρου της FenΑrte. Πρόκειται για μια καλλιτεχνική ομάδα, με πάσης φύσεως καλλιτέχνες, μουσικούς, ηθοποιούς, φωτογράφους. Εδώ και χρόνια προσπαθούσαν να βρουν ένα χώρο να γίνει το σπίτι τους, γιατί έχουν και πάρα πολλά μέλη. Αφού τα κατάφεραν λοιπόν, και συνέπεσε με την παράσταση, συζητήσαμε μαζί τους, και είπαμε γιατί να μην το συνδυάσουμε και να είναι η δική μας η πρώτη παράσταση που θα ανέβαινε εκεί; Μας άρεσε ο χώρος, μας έκανε να νιώσουμε οικεία, και συνεργαστήκαμε πολύ καλά.

Μιχάλης: Εκτός του ότι ο χώρος μας ταίριαξε πολύ, υπήρχε πάντα, κι από εμάς κι απ’τα παιδιά της Fenarte, καλή διάθεση για συνεργασία.  Μπήκα μέσα κι είδα ανθρώπους που έδιναν τον χώρο και τον χρόνο τους κι ήταν ενθουσιασμένοι για αυτό, χωρίς να έχουν κάποιο άμεσο κέρδος από αυτό. Μας στήριξαν έμπρακτα.

Δέσποινα: Για όλα αυτά θα ήθελα να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ στην οικογένεια της FenArte, που πάντα μας στηρίζει και μας δείχνει έμπρακτα την αγάπη της! Τους ευχαριστούμε από καρδιάς!

 

Πως χρηματοδοτήθηκε η παράσταση;

Δέσποινα: Δεν χρηματοδοτήθηκε! Βοηθήσαμε όλοι λίγο, όχι απαραίτητα οικονομικά, αλλά ακομά και με ρούχα, με σκηνικά… Είναι εσωτερικής λειτουργίας όλο αυτό, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, γιατί είναι δύσκολα τα πράγματα, γενικώς  για όλους μας. Γι’αυτό και δεν θέλαμε να βάλουμε εισιτήριο, είχαμε την συλλογή τροφίμων.

Μιχάλης: Για εμάς δεν ήταν ζήτημα το να έχουμε απολαβές. Ίσα ίσα, θέλαμε να βοηθήσουμε, δεν συνάδει με τον ανθρωπισμό το να κάνουμε κάτι για τις απολαβές.

Πάντως, πρέπει να σας πω πως όλα τα παιδιά έπαιξαν εκπληκτικά. Ειδικά Κατερίνα Κοντοζανή, που έκανε τη μητέρα/άγγελο, ήταν μαγευτική, έκλεψε την παράσταση.

Μιχάλης: Είναι αυτό που είπε πριν η Δέσποινα, πως έβαλα χαρακτηριστικά των παιδιών στους ήρωες του έργου. Όταν είδα την Κατερίνα ντυμένη με το λευκό φόρεμα που θα εμφανιζόταν, ήταν ακριβώς όπως είχα φανταστεί την ‘Τριανταφυλλιά’ όταν έκλεινα τα μάτια μου και την έφερνα στο μυαλό μου.

 

Πως ήταν να σκηνοθετείς ερασιτέχνες, και μάλιστα μέλη της οικογένειας σου;

Δέσποινα: Αρχικά να πω πως η οικογένεια μου με στηρίζει πάντα, ακόμα και στα πιο τρελά εγχειρήματα μου. Δε μου ήταν ιδιαίτερα δύσκολο, γιατί τη μικρή μου αδερφή (που έπαιζε την Έλλη) και τον ξάδερφο μου (που έπαιζε τον Φίλιππο), τους έχω από μικρά στο παιδικό θεατρικό εργαστήρι που τρέχω. Την αδερφή μου την Κατερίνα δεν είχε τύχει ποτέ να την σκηνοθετήσω. Η Κατερίνα είναι ιδιαίτερος άνθρωπος. Κι επειδή ξέρω πως βάζει πάντα τα δικά της στοιχεία σε όσα κάνει, την άφησα ελεύθερη  να κάνει αυτό που ένιωθε. Και παρόλο που στην αρχή την δυσκόλεψε το κείμενο, στο τέλος το έκανε δικό της. Έτσι κι αλλιώς, μας ενδιέφερε το νόημα, όχι οι τόνοι κι οι τελείες.

Μιχάλης:  Όταν είπα στην Δέσποινα πως τον ρόλο του αγγέλου θέλω να τον αναλάβει η Κατερίνα, πιστέψαμε πως θα την δυσκολέψει λίγο, καθώς τα κείμενα ήταν αρκετά μεγάλα. Δεν την φοβηθήκαμε, όμως, καθόλου. Όταν τα έγραφα, είχα στο μυαλό μου πως θα τα πει η Κατερίνα. Όχι πως θα προσπαθήσει, αλλά πως θα τα πει. Ενώ γνώριζα πως έχει ένα θέμα (σσ τραυλισμός), δεν αγχώθηκα, ήξερα πως θα τα καταφέρει. Και στην παράσταση τα είπε όλα καταπληκτικά. Έγινε όντως αυτός ο χαρακτήρας, κι ήταν μεγάλη μου χαρά να την δω να εκπληρώνει αυτό που ήξερα πως μπορεί να καταφέρει.

Δέσποινα: Μην ξεχνάμε ότι η βασική αρχή αυτής της ομάδας ήταν ν’ανακαλύψουμε τι μπορεί να κάνει ο καθένας, τις θεατρικές μας πτυχές. Πάνω σε αυτό ήρθε και κούμπωσε το έργο. Γι’αυτό σε όλους μας ήταν λίγο πιο προσωπικό. Και μου άρεσε το πως έπαιξαν τα παιδιά μεταξύ τους, πως ανέδειξαν τους ρόλους τους. Ακόμα και τους πιο μικρούς ρόλους, όπως του γιατρού και της θείας, που εμφανίστηκαν μόνο σε μια σκηνή.

 

Πως εμπνεύστηκες για το έργο;

Μιχάλης: Κινούμενος συχνά με τα ΜΜΜ, άρχισα να παρατηρώ ανθρώπους που έχουν κάποιο θέμα, είτε κάποια αναπηρία, είτε κάποιο σύνδρομο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ίσοι με τους υπόλοιπους. Διαφορετικοί αλλά ίσοι. Έτσι εμπνεύστηκα την Έλλη σαν χαρακτήρα: ένα άτομο διαφορετικό αλλά όχι υποδεέστερο. Κι από εκεί, έχτισα γύρω της καθημερινούς ανθρώπους, για να δούμε πως μπορούν εκείνοι να επιδράσουν στην ζωή της Έλλης. Άλλωστε, όπως φάνηκε κι απ΄το κείμενο, οι άνθρωποι μαθαίνουν την φύση τους, τον εαυτό τους, όταν αλληλεπιδρούν με άλλους. Γιατί άνθρωπος δεν είναι μόνο ο αρτημελής, η ανθρωπιά δεν έχει σχέση με το σώμα και τα χαρακτηριστικά μας, είναι το πως φέρεσαι στους γύρω σου, στην φύση, στο περιβάλλον σου.

 

 

 

Τι ήταν αυτό που σε έσπρωξε να γράψεις αυτό το έργο;

Μιχάλης: Δεν ήθελα κάτι παραπάνω απ΄το να καταφέρω να βάλω στο μυαλό κάποιου ανθρώπου κάτι που σκέφτηκα εγώ, είναι αρκετό.  Έτυχε προχθές και συζητούσα με την Ελένη, που έπαιξε την Έλλη και μου λέει πως το «Τι σημαίνει Άνω Θρώσκω;» της έχει κολλήσει στο μυαλό, κάπως σα μότο. Αυτό επεδίωκα με το έργο, και το κατάφερα. Προσωπικά αυτή την παράσταση την χάρηκα ακόμα περισσότερο, γιατί την αφιέρωσα σ’έναν άνθρωπο που δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας, την Ιφιγένεια. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πίστεψε σε αυτά που έγραψα, και θέλω να πιστεύω πως το έβλεπε από μια γωνία. Νομίζω  πως θα χαιρόταν πολύ και  να γνωρίσει την Δέσποινα, με το λειτούργημα που κάνει, γιατί αγαπούσε πολύ τις τέχνες, κι ειδικά το θέατρο. Η Ιφιγένεια ήταν κι ο λόγος που ξεκίνησα να ασχολούμαι με το θέατρο, όταν μου έκανε την πρόταση να γράψω τη μουσική για μια δική της παράσταση. Ήταν η πρώτη που διάβασε την θεατρική ποίηση που έγραψα, και χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί ξέρω πως η πρώτη «έκδοση» των γραπτών μου υπάρχει στην βιβλιοθήκη του σπιτιού της. Το έχω αφήσει να υπάρχει εκεί σαν φόρος τιμής σε όσα κάναμε μαζί, στην φιλία μας και στο ότι πίστεψε σε εμένα.

Παιδιά, σας ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κουβέντα μας!

Κι εμείς ευχαριστούμε πολύ!

πατήστε τις εικονες για μεγένθυνση

Υπεύθυνες Πολυχώρου Τέχνης FenArte: Εύα Δρακοπούλου, Έλμα Καφετζηδάκη

Φωτογραφίες: Βαγγέλης Γουβέλης

δείτε επίσης

Sarah Bernhnard: The first influencer

Αν όταν ακούς τη φράση Fashion Icon σου έρχονται στο μυαλό influencers και brand ambassadors συνέχισε να διαβάζεις…

διαβάστε περισσότερα

Burning Man: Ελευθερία & Αυτοέκφραση

Το Burning Man είναι - για μένα πάντα - το πιο ιδιαίτερο festival στον κόσμο. Ίσως...
διαβάστε περισσότερα

Μια άποψη για την τέχνη

Ένα από τα μεγάλα ερωτήματα που έχουν ταλανίσει την ανθρωπότητα είναι αυτό περί του...
διαβάστε περισσότερα

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΤΕΧΝΗ

Η καλλιτεχνική παραγωγή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας από τον 4ο αιώνα μέχρι και την...
διαβάστε περισσότερα

Στη Πόλη Μου

Κάθε γλώσσα είναι ένας κώδικας. Οι λέξεις κάθε γλώσσας αντιστοιχούν σε εικόνες και...
διαβάστε περισσότερα

Το ουρητήριο, η βαρώνη και η λογοκλοπή

Κάθε γλώσσα είναι ένας κώδικας. Οι λέξεις κάθε γλώσσας αντιστοιχούν σε εικόνες και...
διαβάστε περισσότερα

10 memorable χαρακτήρες comic με μάσκα

Όταν με ενημέρωσαν οι συμπάσχοντες τέχνης Arthub fellows για το θέμα του μήνα...
διαβάστε περισσότερα

10 Μάσκες θανάτου που έμειναν στην ιστορία

Όταν με ενημέρωσαν οι συμπάσχοντες τέχνης Arthub fellows για το θέμα του μήνα...
διαβάστε περισσότερα

Νεκρικά προσωπεία

Κάθε γλώσσα είναι ένας κώδικας. Οι λέξεις κάθε γλώσσας αντιστοιχούν σε εικόνες και...
διαβάστε περισσότερα

Να σου εξηγήσω…Δεν είναι αυτό που νομίζεις…

“Δεν είναι αυτό που νομίζεις”... “Άλλαξες, δεν ήσουν έτσι”... “Δεν είναι αυτό που...
διαβάστε περισσότερα

The Mask

Κάθε γλώσσα είναι ένας κώδικας. Οι λέξεις κάθε γλώσσας αντιστοιχούν σε εικόνες και...
διαβάστε περισσότερα

Αθήνα, μια σύγχρονη μητρόπολη

Κάθε γλώσσα είναι ένας κώδικας. Οι λέξεις κάθε γλώσσας αντιστοιχούν σε εικόνες και...
διαβάστε περισσότερα

Περισσότερα απο την Μαργαρίτα

Συντηρητικά μουσεία, προκλητικά εκθέματα

Πολύ συχνά ακούω να εκφράζεται η άποψη πως «τα μουσεία είναι τα μέρη που πάει η Τέχνη για να πεθάνει».

περισσότερα

PLANET G ΣΤΟ PIRÉE

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ: PIRÉE, Κάστορος 78, Πειραιάς ΕΙΣΟΔΟΣ: ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΙΣΤΟΤΟΠΟΣ: http://www.piree.gr/el Στα παλιά λαμαρινάδικα του Πειραιά λειτουργεί το Pirée, ένας πολυχώρος τέχνης, που αποτελεί πυρήνα της καλλιτεχνικής ζωής του Πειραιά τα τελευταία χρόνια....
περισσότερα

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΩΝ: Συνέντευξη με την Δέσποινα Κοντοζανή και το Μιχάλη Σαντοριναίο

Γνώρισα το Μιχάλη πριν 10 χρόνια περίπου, όταν ήταν ακόμα πληκτράς στους ‘Άνευ Πόρων΄, ελληνική ροκ μπάντα. Είχα τη μεγάλη χαρά να παραμείνει φίλος μου όλα αυτά τα χρόνια, και να παρακολουθώ την πορεία του ως μουσικού αλλά και σε όλα τα άλλα εγχειρήματα του. Τα...
περισσότερα

Art is anything you can get away with

"Art is anything you can get away with" ειπε έκλεψε1 ο Andy Warhol και εφτιαξε αφισες με σουπα κονσερβα. Τεχνη, λοιπον, ειναι τα παντα. Τεχνη ειναι η ζωγραφικη, η ποιηση, η μουσικη. Τεχνη, ομως, ειναι και καθημερινα αντικειμενα. Τεχνη ειναι ενας περιτεχνος αμφορεας...
περισσότερα

Top 10 – Γυναίκες Σχεδιάστριες Κόμικ

Όπως έχω ήδη δηλώσει σε προηγούμενο άρθρο, διαβάζω φανατικά κόμιξ. Οπότε, αποφάσισα να ανακυρήξω τον εαυτό μου «ειδικό» και να γράψω ένα κομμάτι για τις 10 πιο αγαπημένες μου σχεδιάστριες κόμιξ. Ξέρω πως οι αμέτρητοι (5) θαυμαστές μου ανυπομονούν να διαβάσουν την...
περισσότερα

Λαογραφικά Μουσεία, Αυτή η Μάστιγα

Πολλές φορές στο παρελθόν έχω αναφέρει τη μεγάλη μου αγάπη για τα μουσεία. Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να αναφερθώ στα μουσεία που απεχθάνομαι: τα λαογραφικά μουσεία.

περισσότερα

Μπαρόκ Αποκεφαλισμοί

   Όταν ήμουν περίπου 12; 13; χρονών, η μητέρα μου, μου έκανε...
περισσότερα

Ένας αφηγητής μας αφηγείται

Μια τυπική Κυριακή στο Γκάζι, έξω βρέχει, έχει ήδη νυκτώσει κι εμείς καθόμαστε στο στάνταρ τραπέζι μας στα 500 Μίλια Μακριά, αγκαλιά με τους καφέδες μας. Όλοι αγχωμένοι για να κλείσουμε τα θέματα του Νοεμβρίου. Καπου εκεί έρχεται ο Γιώργος, συνιδιοκτήτης του 500 και...
περισσότερα

GAME ARTWORKS part1: CARD GAMES

Έχω πολλά πράγματα να πω για παιχνίδια και κόμιξ. Αλλά, μιας κι αυτή είναι μια σελίδα που αφιερώνεται στις τέχνες, θα επικεντρωθώ στο καλλιτεχνικό του ζητήματος. Οπότε, κυρίες και κύριοι, με χαρά σας παρουσιάζω το πρώτο μέρος του αφιερώματος μου «Τι όμορφες ζωγραφιές...
περισσότερα

Comicdom Con 2017

της Μαργαρίτας Μπουρνέλη   Το προηγούμενο τριήμερο έλαβε χώρα το φεστιβάλ κόμιξ Comicdom Con, και η υποφαινόμενη μάχιμη αρθρογράφος (και υπερήφανη comic nerd) ήταν εκεί για να σας γράψει τις εμπειρίες της! Μπορεί να ξαφνιάσει όσους με γνωρίζουν προσωπικά, αλλά...
περισσότερα