ΙΡΑΝ 2009

Γνωρίστε την αρθρογράφο

Blou

Καμιά φορά, ζώντας στο δικό μας ροζ σύννεφο αγνοούμε πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας. Αγνοούμε πράγματα που θεωρούμε αυτονόητα και δεδομένα. Όπως το δικαίωμά στην όποια μορφή τέχνης. Σε κάποιες χώρες, ακόμα και στις μέρες μας, η τέχνη είναι απαγορευμένη. Σήμερα θα ήθελα να σου πω για μια αληθινή ιστορία που διαδραματίστηκε το 2009 στον Ιράν.
Πρόκειται για τον χορευτή Αφσιν Γκαφάριαν. Ο Αφσίν, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ιράν. Από μικρό παιδί αγάπησε τον χορό και θέλησε να γίνει χορευτής. Στη χώρα του όμως, ο χορός είναι απαγορευμένος.

Ο Αφσιν, έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να μάθει να χορεύει. Στάθηκε κόντρα στο καθεστώς της χώρας του που θεωρούσε τον χορό μια άσεμνη πράξη και διεκδίκησε το δικαίωμα στην τέχνη και την έκφραση μέσω αυτής. Στην ταινία που βασίζεται στη ζωή του με τίλο “Desert dancer”, ο Αφσιν, φτιάχνει κρυφά μια ομάδα χορού και μοιράζεται με τους φίλους του το όνειρο του. Κάποια στιγμή, αποφασίζουν να χορέψουν μπροστά σε κοινό. Έτσι οργανώνουν ένα ταξίδι στην έρημο, εκεί που δεν ισχύουν κανόνες και δεν θα τους βρει κανείς. Μάζεψε ένα κοινό 20 ατόμων και τους κατεύθυνε στην μυστική τοποθεσία όπου έδωσε την πρώτη παράσταση της ζωής του, κρυφά και σιωπηρά. Μετά από τις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στη χωρά, τα πράγματά φαίνεται να έχουν αγριέψει αρκετά και σε μια διαδήλωση κατά της κυβέρνησης, ο Αφσιν διεκδικώντας τα δικαίωμά του στην τέχνη, βρίσκεται αιχμάλωτος και βασανίζεται από τις τοπικές αρχές. Η ταινία τελειώνει όταν οι φίλοι του καταφέρνουν να τον φυγαδεύουν στο Παρίσι με πλαστό διαβατήριο και ο ίδιος παριστάνοντας τον ηθοποιό, ξεφεύγει από το ρόλο που υποδυόταν και αρχίζει να λέει την ιστορία του χορεύοντας. Σε μια εξαιρετική ερμηνεία του ηθοποιού, ο Αφσιν προσπάθησε να περάσει στο κοινό του όλα όσα έζησε στο Ιραν και μέσα από τις εκφράσεις του προσώπου και τις κινήσεις του πραγματικά αγγίζει την ψυχή σου.Το κοινό τον αποθέωσε, πήρε άσυλο για να μείνει στην χώρα καθώς και υποτροφία σε σχολή χορού.

 

Η πραγματική ιστορία έχει μικρές αποκλίσεις από την ταινία μετά από έρευνα που έκανα. Ο Αφσίν πράγματι έφυγε από το Ιράν, πήγε στο Παρίσι και έζησε εκεί ως εξόριστος για 5 χρόνια κάνοντας το όνειρο του πραγματικότητα. Το 2014 επέστρεψε στο Ιράν και σήμερα φαίνεται πως βρίσκεται στο Παρίσι και σπουδάζει πολιτικές επιστήμες. Δεν χωράει το μυαλό μου ότι μιλάμε για πραγματικά γεγονότα εν έτη 2009 που συνεχίζονται ως και τώρα σε πολλά μέρη του κόσμου. Να μην μπορείς να μιλήσεις, να πεις αυτό που νιώθεις, να φοράς μαντίλα για να κρύψεις το πρόσωπο σου, να μην επιτρέπεται ο χορός, να ακολουθείς κανόνες που δεν επέλεξες ποτέ γιατί απλά είσαι άτυχος και βρέθηκες στη λάθος χώρα. Δεν χωράει το μυαλό μου να φυλακίζεις την ψυχή σου σε ένα καθεστώς που σου έχουν επιβάλει. Δεν χωράει το μυαλό μου να ζεις με το κεφάλι σκυφτό. Για μένα ο Αφσίν είναι ένας καλλιτέχνης επαναστάτης που ύψωσε το ανάστημά του και γκρέμισε τοίχους.

Θεωρούμε, λοιπόν, δεδομένο το δικαίωμα μας να εκφραζόμαστε με όποιο τρόπο και αν επιλέξουμε αλλά δεν είναι έτσι για όλος.Το θεωρούμε δεδομένο και δεν επιτρέπουμε σε κανένα να μας το στερήσει. Διεκδικούμε τα δικαιώματα μας με πράξεις, λέξεις, διαδηλώσεις. Πάμε κόντρα σε ό,τι σταθεί εμπόδιο στο δρόμο μας και κάποιες φορές θυσιάζουμε σημαντικά πράγματα για εμάς για να μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε το όνειρο μας, όπως ο Αφσίν, και αυτό με κάνει να μην σταματάω να ελπίζω πως μια μέρα τα πράγματά θα είναι καλύτερα για όλους σε όποιο σημείο της γης και αν βρίσκεται κανείς. Ύστερα σκέφτομαι και αυτούς που τα έχουν όλα. Οι περισσότεροι δεν τα εκτίμησαν ποτέ, γιατί ποτέ δεν πάλεψαν, ποτέ δεν διεκδίκησαν και απλά περιφέρονται ανάμεσα μας με ένα υπεροπτικό ύφος.
Και αναρωτιέμαι, εσύ μέχρι που θα έφτανες για το όνειρο σου;

δείτε επίσης

Μια φορά στην Βενετία

Κάθε γλώσσα είναι ένας κώδικας. Οι λέξεις κάθε γλώσσας αντιστοιχούν σε εικόνες και...
διαβάστε περισσότερα

Βίος και Πολιτεία

Στο χωριό μας, λίγοι ερχόντουσαν κι ακόμα λιγότεροι ντόπιοι έφευγαν. Που και που...
διαβάστε περισσότερα

The Mask

Κάθε γλώσσα είναι ένας κώδικας. Οι λέξεις κάθε γλώσσας αντιστοιχούν σε εικόνες και...
διαβάστε περισσότερα

Αθήνα, μια σύγχρονη μητρόπολη

Κάθε γλώσσα είναι ένας κώδικας. Οι λέξεις κάθε γλώσσας αντιστοιχούν σε εικόνες και...
διαβάστε περισσότερα

διαφήμιση

Μία μάσκα που μου άλλαξε τρόπο σκέψης

Κάθε γλώσσα είναι ένας κώδικας. Οι λέξεις κάθε γλώσσας αντιστοιχούν σε εικόνες και...
διαβάστε περισσότερα

Λόνδρα, Παρίσι, Νιου Γιόρκ… μέρος 1ο

Αγαπημένα μου πλάσματα καλή σας χρονιά!!! Μου λένε, το λοιπόν, να γράψω κάτι για το...
διαβάστε περισσότερα

Εφηβεία και Υπερήρωες

Όταν με ενημέρωσαν οι συμπάσχοντες τέχνης Arthub fellows για το θέμα του μήνα...
διαβάστε περισσότερα

Οκτωβριανή Επανάσταση – πηγή ζωής και έμπνευση

Με θέμα τις μητροπόλεις τέχνης θα μπορούσαμε να αναφερθούμε στην Ιταλία και την...
διαβάστε περισσότερα

Νεκρικά προσωπεία

Κάθε γλώσσα είναι ένας κώδικας. Οι λέξεις κάθε γλώσσας αντιστοιχούν σε εικόνες και...
διαβάστε περισσότερα

Να σου εξηγήσω…Δεν είναι αυτό που νομίζεις…

“Δεν είναι αυτό που νομίζεις”... “Άλλαξες, δεν ήσουν έτσι”... “Δεν είναι αυτό που...
διαβάστε περισσότερα

Περισσότερα απο την Blou

The smoking girl

Κάπου κοντά στο 2012 στο δημόσιο ΙΕΚ Κηφισιάς , στο μάθημα της “Ιστορίας της Τέχνης “ εκτός των άλλων γνώρισα την Sally Mann και το πολυσυζητημένο κορίτσι που καπνίζει .Κατά την διάρκεια του μαθήματος, μιλήσαμε για την φωτογράφο Sally Man και είδαμε μια σειρά με...
περισσότερα

ΕΠΑΦΗ

Φαντάσου να μπορείς να εκφράσεις τα πάντα με τις κινήσεις του σώματος σου. Να γίνεσαι ένα με τον άλλο και κάθε σου κίνηση να επηρεάζει την δική του. Σαν το σώμα σου να είναι συνέχεια του δικού του και αντίστροφα. Να μπορείς αγγίζοντας τον να νιώσεις ότι νιώθει....
περισσότερα

Η Γιαγιά και η Αλεπού

Πήγα σαν παιδί και εγώ στην κατασκήνωση. Καλοκαίρι,να σκάει ο τζίτζικας και τα παιδάκια να τρέχουν δαιμονισμένα δεξιά και αριστερά. Δεν θυμάμαι και πολλά από τις πρώτες μου διακοπές μακριά από τους γονείς μου, δεν μπορώ να ξεχάσω με τίποτα όμως το βιβλίο του μικρού...
περισσότερα

Παραγγελιά

Είναι δύσκολο να δημιουργήσεις κατά παραγγελία. Στην τέχνη δεν υπάρχουν ούτε κανόνες ούτε περιορισμοί.Θα πρέπει να μπορείς να εκφραστείς με όποιο τρόπο σου αρέσει. Γι΄ αυτό και αγαπώ την Κατερίνα Γώγου, σαν καλλιτέχνη και σαν προσωπικότητα. Ποτέ της δεν μπήκε σε...
περισσότερα

ΚΑΙ ΤΙ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ?

Περνάω άπειρες ώρες γράφοντας και άπειρες ώρες που δεν προλαβαίνω να γράψω. Και έτσι άλλες σκέψεις γίνονται άρθρα ,ποήματα ή μικρές ιστορίες και άλλες χάνονται στο χρόνο χωρίς να αποτυπωθούν πουθενά. Ένα μεσημέρι κυριακής το μυαλό μου ταξίδευε ενώ ήμουν μέσα στο...
περισσότερα

Η Καψούρα του δρόμου

Όταν ερωτεύεσαι, δεν σε νοιάζει τιποτα. Δε πα να τρεχεις με 200 χλμ προς το γκρεμό ,δε σε νοιάζει κι ας πέσεις στο κενό. Δεν σε νοιάζει ούτε τι θα πουν οι άλλοι, ούτε αν αρέσει το ταίρι σου στον κόσμο. Δεν σε νοιάζει τίποτα. Γράφεις ποιήματα, μουσική, φτιάχνεις...
περισσότερα

Arte Povera : Φτωχή Τέχνη

Η arte povera είναι η τέχνη των ευτελών, ακατέργαστων υλικών τα οποία μεταλλάσονται σε αντικείμενα αισθητικής παρατήρησης. Αποτελεί καλλιτεχνικό κίνημα το οποίο ξεκίνησε από την Ιταλία στα τέλη του 1960, μια πολιτικά τεταμένη περίοδο. Ο όρος εμφανίστηκε για πρώτη φορά...
περισσότερα

Ικαριώτικος

Πώς να μιλήσεις για την παράδοση όταν πλέον ζεις σε μια εποχή που τα περισσότερα ήθη και έθιμα έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται; Στην Ελλάδα, οι νέοι του σήμερα δεν γνωρίζουν βασικά πράγματα τόσο για την παράδοση του τόπου τους όσο και για τους δημιουργούς της....
περισσότερα

Σούπερ δύναμη

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, έβρισκα ιδιαίτερα δύσκολο να μαζέψω το μυαλό μου και να διαβάσω ένα βιβλίο. Με σπάνιες εξαιρέσεις βέβαια, όπου παρασυρόμουν και με έβρισκε το ξημέρωμα να γυρίζω την μία σελίδα μετά την άλλη προσπαθώντας να φτάσω στο τέλος. Εκείνες οι λίγες...
περισσότερα

Θα φανεί στο χειροκρότημα

Μέρος δεύτερο του "επι σκηνής" αφιερώματος της BLOU (δείτε το μέρος πρώτο) Χορός, μουσική, θέατρο, κινηματογράφος. Ένας ένας οι καλλιτέχνες ανεβαίνουν στην σκηνή και τα δίνουν όλα. Βγάζουν όλο τους το ταλέντο και ανυπομονούν για αυτό το λυτρωτικό χειροκρότημα στο...
περισσότερα