Για την φίλη μου Σωτηρία Μπέλλου

Μπήκε ο Σεπτέμβρης κουτσά στραβά πια και μαζεύτηκα κι εγώ πίσω στην φωλιά του κορωνοϊού. Κι όσο η λέξη «κανονικότητα» έχει αρχίσει να συνθλίβει τους ακουστικούς μου λίθους, προκαλώντας το αρτηριακό μου σύστημα, οι ψεκασμένοι λένε τα δικά τους κι εμείς μετράμε πληγές σε κάθε μας βήμα. «Ας είναι» που έλεγε και ο «τρελούτσικος» Ντίνος Χριστιανόπουλος που μας άφησε πρόσφατα. Καθόμουνα που λέτε, περιμένοντας να γίνει το μοσχαράκι που είχα στην φωτιά, κοκκινιστό το έκανα που το ‘χα αποθυμήσει, και άκουσα μια γνώριμη φωνή στο ράδιο. Και μετά άλλο τραγούδι από την ίδια φωνή. Κοιτάω κλεφτά το ημερολόγιο και είδα αυτό το 29/8 να δακρύζει. Άλλη μια μαύρη επέτειος .

 

29 γεννήθηκε και 27 έφυγε από την ζωή η Σωτηρία Μπέλλου. Πάντα μου άρεσε ο Αύγουστος. Μια φορά στα γενέθλιά της είχαμε πάει παρέα εκεί στις Χαλκίδες και αλωνίζαμε στα πέριξ. Μούρλια τα περάσαμε. Ναι καρδούλα μου, στα νιάτα τα έρμα που δεν ξέραμε που μας παν τα τέσσερα, ήμασταν φιλενάδες. Καλά, όχι και κολλητές. Δεν είχε κολλητιλίκια η Σώτω. Έτσι την έλεγα. Για να είμαι ειλικρινής είχαμε γνωριστεί μια βραδιά σε μια λέσχη. Μιας και τα λέμε τώρα όλα, το έπαιζα κι εγώ το μπαρμπουτάκι μου. Ε ναι, τότε δεν παίζανε οι γυναίκες, αλλά να που βρεθήκαμε δύο εκεί. Κι οι δύο τσαούσες ήμασταν, εκείνη νεαρή ακόμη, εγώ τα είχα από τότε τα χρονάκια μου. Ε, να μην σας τα πολυλογώ, τους τα πήρα όλα εκείνο το βράδυ. Τόσα ντόρτια δεν ξανάδα ποτέ. Θυμάμαι μια πρωτοχρονιά είχαμε μαζευτεί κάπου και το είχαμε στρώσει για το καλό του χρόνου. Η Σώτω είχε να πάει στο μαγαζί για το ρεβεγιόν. Εγώ έλεγα πως αν μου μείνει τίποτα ψιλό θα πάω να κοπανήσω κάνα κρασάκι κι εγώ στο μαγαζί. Τελικά μας μπουζουριάσανε και τις δύο κι ο Τσιτσάνης έτρεχε με τις εγγυήσεις. Γέλια που ρίξαμε. 

 

Αρκετά όμως με το κους κους. Η Σωτηρία Μπέλλου ήταν μια ιδιαίτερη γυναίκα. Για μένα σήμερα θεωρείται πρότυπο. Πρότυπο για όλες τις  γυναίκες που φοβούνται να βροντήξουν την πόρτα εκεί που οφείλουν. Μια γυναίκα αληθινή, ανοιχτό βιβλίο η ζωή της. Αντράκι από τα λίγα. Η παρουσία της επιβλητική, μαγκιόρα. Κλειστός άνθρωπος. Κοντά στον κόσμο τον απλό. Οι λιγοστές γυναίκες του χώρου την ζήλευαν γιατί έχαιρε του σεβασμού των ανδρών. Και μόλις λάλαγε το τραγούδι… Τρίζανε οι κλειδωνιές της απονιάς, της αδικίας και της ξενιτιάς. 

 

Δικαίως θεωρείται ιέρεια του ρεμπέτικου, με την φωτογραφία της να κρέμεται σε περίοπτη θέση σε κάθε κουτούκι της Ελλάδας, πλάι σε πυλώνες του ρεμπέτικου και της ελληνικής μουσικής γενικότερα. Μια φωνή που όμοια δεν υπάρχει και ούτε θα υπάρξει. Τελευταία, η Φωτεινή Βελεσιώτου μας την θύμισε πολύ. Η Ντίνα Κώνστα, αγαπημένη μου και ίσως μια από τις καλύτερες ηθοποιούς που πέρασαν (και συνεχίζει να περνά) από το ελληνικό σανίδι, (επιτρέψτε μου να την αποκαλέσω «Μέριλ Στρίπ της Ελλάδας» και θα επανέλθω άλλη στιγμή), ενσάρκωσε την Σωτηρία Μπέλλου σε μια θεατρική μεταφορά της βιογραφίας της. Θα πω μονάχα πως βλέποντας την κυρία Κώνστα, ένιωσα δίπλα της και πάλι και την ευχαριστώ για αυτό. 

 

 

Μου λείπει εκείνη η εποχή. Είχε τα στραβά της, δεν λέω, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, αλλά είχε και αλήθεια. Ο κόσμος ζούσε αλλιώς. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι τα λέω αυτά τώρα που σέρνω τα σάβανά μου από γωνιά σε γωνιά, αλλά του απαντώ πως αυτός ακριβώς είναι ένας λόγος παραπάνω να τα λέω. Έχω δει πολλά. Καμιά φορά η νοσταλγία με σπρώχνει και βγάζω την τσόχα. Φωνάζω δυο – τρείς φιλενάδες που ζουν ακόμη και, σταφιδιασμένες πια, πετάμε κάνα ζάρι, έτσι για την τιμή των νιάτων. Ε, κι αν φέρω ντόρτια καμιά φορά, κοιτάω ψηλά και της κλείνω το μάτι…

  δείτε επίσης

Ito Junji: Ο mangaka του Τρόμου

 Κουράστηκες από τις σπλατεριές; Βαρέθηκες...

Ο Πολιτισμός ως Δούρειος Ίππος

 Ο Πολιτισμός ως έννοια προκύπτει στη...

Η φωτογραφία της Τίνα Μοντόττι

Έπεσα επάνω στο όνομα της διαβάζοντας με...

Ντίλια Ντάρμπισιερ: Η Γλύπτρια του Ήχου

Το έτος είναι 1963. Σε ένα κακοφωτισμένο δωμάτιο του Ραδιοφωνικού Εργαστηρίου του...

Συναυλία στη μνήμη του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα

«Σα να έζησε τη ζωή του με μια ανάσα ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας κι όταν ήρθε η ώρα...

Exhibition alert

Έκθεση ψηφιδωτού “Ακούω την Σιωπή” της Αγλαΐας Πειθή στην ART ZONE 42

Την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2020, εγκαινιάζεται από τις 17.00 έως και τις 22.00 η ατομική έκθεση ψηφιδωτού της Αγλαΐας Πειθή με τίτλο ''Ακούω τη σιωπή''. Η έκθεση θα διαρκέσει έως και τις 14 . Την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2020, εγκαινιάζεται από τις 17.00 έως και τις 22.00 η...

 

Μόνιμες στήλες