Άρωμα Γυναίκας στο Ευρωπαϊκό Θέατρο

Μήδεια, Άλκηστις, Αντιγόνη, Ιουλιέττα, Οφηλία και τόσες άλλες ηρωίδες του θεάτρου που τα πάθη τους συγκίνησαν και συνεχίζουν να συγκινούν τους θεατές κάθε φορά που ανεβαίνουν στη σκηνή. Γυναικείοι ρόλοι που από την αρχή της καριέρας τους και μέχρι και τους διαδόχους του Σαίξπηρ προορίζονταν να ερμηνευτούν από άνδρες ηθοποιούς εξαιτίας των κοινωνικών συνθηκών της εποχής κατά την οποία γράφτηκαν. Με την πάροδο όμως των χρόνων και την αλλαγή των κοινωνικοπολιτικών συνθηκών, οι γυναίκες αρχίζουν να αποκτούν περισσότερα δικαιώματα και να διεκδικούν τη θέση που τους αξίζει στην κοινωνία και, κατά συνέπεια,  και στο θέατρο.

Οι πρώτες γυναίκες ηθοποιοί εμφανίστηκαν στους θιάσους της Κομέντια ντελ Άρτε, οπότε οι θεατρίνες αποκτούν μόνιμους κωμικούς ρόλους και στερεότυπη εμφάνιση (Ματρόνα, Ιναμοράτα, Κολομπίνα κ.ά.). Ποιες ήταν όμως εκείνες οι πρωτοπόρες, για την εποχή τους γυναίκες, που τόλμησαν και αψήφησαν τα ήθη της εποχής τους και ανέβηκαν στη σκηνή;

Στην Ιταλία, αρχικά, η πρώτη ηθοποιός που ερμήνευσε αρχαίους ελληνικούς ρόλους ήταν η Αδελαΐδα Ριστόρι (1822 – 1906) και την ακολούθησε η Ελεονόρα Ντούζε (1850 – 1924), η οποία καταγόταν από θεατρική οικογένεια και διακρίθηκε για τις υποκριτικές της ικανότητες. Στη Γαλλία η αρχή γίνεται με τη Μαρί Σαμελέ (1643 – 1698) και ακολουθούν η Σαρλότ Ντεμάρ , η Μαρί Ανν Ντικλό (1692 – 1730) και άλλες θεατρίνες οι οποίες στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα πρωταγωνιστούν στις παραστάσεις έργων του Μολιέρου για να φτάσουμε στην κορυφαία, ίσως, πρωταγωνίστρια του γαλλικού θεάτρου, τη Σάρα Μπερνάρ. Το γερμανικό θέατρο, το οποίο διαμορφώθηκε από τον Γκ. Ε. Λέσσινγκ, ανέδειξε το 18ο αιώνα τις Καρολίνα Ντρίμπερ, Καρλόττα Σρέντερ, Σοφία Σρέντερ και άλλες ηθοποιούς, πολλές από τις οποίες αυτοεξορίστηκαν κατά τη διάρκεια της χιτλερικής εξουσίας, όπως η Γκέρντρουντ  Άιζολ  (1870 – 1955) και η Ελίζαμπετ Μπέργνερ. Στην Αγγλία, μετά το τέλος της Ελισαβετιανής εποχής, η Κίττυ Κλάιβ διαπρέπει στους κωμικούς ρόλους, ενώ στους αντίστοιχους τραγικούς η Σάρα Σίντονς. Αξίζει, ακόμα, να αναφερθούν η Έλλεν Τέρρυ, η οποία έγινε και η ίδια θιασάρχης, η Μίνι Μάντερν Φίσκ, η Τζούντιθ  Άντερσον  και η Βίβιαν Λη, που το 1949 γνώρισε τεράστια επιτυχία στο «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τενεσσί Ουίλλιαμς. Μπορεί το ρωσικό θέατρο να καταδικάστηκε αρχικά από την Ορθόδοξη εκκλησία, η υποστήριξή του όμως από τους τσάρους είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία των θεάτρων Μπολσόι και Μάλι, τα οποία παρουσίαζαν κυρίως όπερα και μπαλέτο, και, προς το τέλος του 19ου αιώνα, την αναγέννηση της ρωσικής θεατρικής σκηνής. Διάσημες ρωσίδες ηθοποιοί υπήρξαν οι : Τατιάνα Τρεπόλσκαγια, Όλγα Μπακλάνοβα, Βέρα Κομισάργεφσκα, Μαρία Γερμόλοβα, Όλγα Κνίπερ Τσέχοβα ( σύζυγος του Άντον Τσέχωφ), Μαρία Πέτροβνα Λίλινα (σύζυγος του Στανισλάφσκι), Αλίκη Κόονεν και η Άλλα Ναζίμοβα (1879 – 1945). Στην Ελλάδα, τη μητέρα της θεατρικής τέχνης, οι ιστορικοί του θεάτρου αναφέρουν την Πιπίνα Βονασέρα (1837 – 1927), την Αικατερίνη Βερώνη (1867 – 1955) και την Ευαγγελία Παρασκευοπούλου (1865 – 1939). Προχωρώντας στον 20ο αιώνα αναφέρονται οι Ροζαλία Νίκα, Μελπομένη Κολυβά, Ελένη Φύρστ, Ειμαρμένη Ξανθάκη, Χριστίνα Καλογεράκου, οι οποίες δίνουν τη σκυτάλη στην Μαρίκα Κοτοπούλη και την Κυβέλη και εκείνες με τη σειρά τους στην Κατίνα Παξινού και την Ελένη Παπαδάκη.

 

Μπορεί, επομένως, να πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να καταφέρουν οι γυναίκες να ανέβουν στη σκηνή για να ερμηνεύσουν τους γυναικείους ρόλους, ωστόσο, όταν ο χώρος του θεάτρου έγινε προσβάσιμος σε αυτές, διέπρεψαν κάνοντας τις υπόλοιπες γυναίκες υπερήφανες και τις ώθησαν να διεκδικήσουν περισσότερο τα δικαιώματά τους για την πραγματική εξίσωση των δύο φύλων.

Μπορεί, επομένως, να πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να καταφέρουν οι γυναίκες να ανέβουν στη σκηνή για να ερμηνεύσουν τους γυναικείους ρόλους, ωστόσο, όταν ο χώρος του θεάτρου έγινε προσβάσιμος σε αυτές, διέπρεψαν κάνοντας τις υπόλοιπες γυναίκες υπερήφανες και τις ώθησαν να διεκδικήσουν περισσότερο τα δικαιώματά τους για την πραγματική εξίσωση των δύο φύλων

.

Περισσότερα απο την Σοφία

Θρησκευτική Τέχνη

Έχω την ευκαιρία να έχω φίλους από διαφορετικά πολιτικοθρησκευτικά backgrounds ανακαλύπτοντας έτσι εκφράσεις θρησκευτικής τέχνης οι οποίες είναι πολύ μακριά από την δική μου,

περισσότερα

Νεκρικά προσωπεία

Κάθε γλώσσα είναι ένας κώδικας. Οι λέξεις κάθε γλώσσας αντιστοιχούν σε εικόνες και κάπως έτσι στήνεται και διαμορφώνεται το εκάστοτε πολιτισμικό περιβάλλον. Το προσωπείο διαπερνά όλους τους πολιτισμούς, περισσότερο ή λιγότερο «αναπτυγμένους» και όλες τις περιόδους,...
περισσότερα