Δημιουργία Παιχνιδιών. Επιστήμη ή τέχνη;

Γνωρίστε τον αρθρογράφο

Νίκος Λαμπαντέζ

Είναι ένα μεγάλο ερώτημα που δύσκολα θα απαντηθεί. Αν και η προσπάθεια για την επινόηση νέων παιχνιδιών στο σύγχρονο κόσμο υπάρχει εδώ και μερικά εκατοντάδες χρόνια, την τελευταία εικοσαετία παρατηρείται μια άνθηση και μια συζήτηση γύρω από το παιχνίδι.

Τι είναι ένα παιχνίδι, τι μορφή μπορεί να έχει; Πώς επινοείται και που αποσκοπεί πέρα από την τέρψη; Καθημερινά σχεδόν μια εποχή “χρυσού πυρετού” περνάει μπροστά από τις οθόνες μας με τη μορφή διαφημίσεων.

Άνθρωποι από όλο τον κόσμο επινοούν και κατασκευάζουν παιχνίδια, ή μάλλον ζητάνε από εμάς να χρηματοδοτήσουμε το όραμά τους μέσα από πλατφόρμες crowdfunding με κυρίαρχη το kickstarter.

Άρα θα μπορούσε κάποιο άτομο να συμπεράνει ότι το δύσκολο δεν είναι να φτιάξεις ένα παιχνίδι στη θεωρία αλλά να βρεις τα χρήματα για να μπορέσεις να το κατασκευάσεις και να το κάνεις προσιτό στον κόσμο.

Αυτό είναι εν μέρει σωστό. Γιατί για μένα η πιο μεγάλη και η πιο σημαντική διαδικασία είναι η κατασκευή ενός πραγματικά καλού παιχνιδιού. Τα υπόλοιπα είναι marketing.

Σήμερα οι παραγωγές που “χτυπάνε” δεκάδες χιλιάδες ευρώ είναι χολιγουντιανού τύπου. Μινιατούρες, ακριβό artwork και πολλά περιεχόμενα. Μπορεί ο πατερούλης ο Στάλιν να έλεγε πως “Η ποσότητα έχει κι αυτή τη δικιά της ποιότητα”, αλλά εν προκειμένω κατά κόρον δεν ισχύει.

Ένα παιχνίδι δεν αρκεί να αρέσει στο μάτι για να είναι καλό. Πρέπει οι μηχανισμοί του να προσφέρουν μια ευχάριστη εμπειρία στον παίκτη. Οι μηχανισμοί ενός παιχνιδιού ορίζονται ως το σύνολο των κανόνων και ο τρόπος με τον οποίο οι κανόνες αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.

Και επειδή είμαστε πολλοί και διαφορετικοί ως άνθρωποι, δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση ένα παιχνίδι να κάνει για όλους. Για αυτό και υπάρχουν και πολλές κατηγορίες στα παιχνίδια βάσει των κεντρικών μηχανισμών τους.

Το σκάκι ως παιχνίδι ανάλυσης πληροφοριών ίσως δεν ασκεί την ίδια γοητεία σε κάποιον που του αρέσει πολύ το τάβλι, αφού το τάβλι έχει την τυχαιότητα ως βασικό μηχανισμό και έτσι η στρατηγική δεν είναι ποτέ μακροπρόθεσμη, αντιθέτως πρέπει να προσαρμόζεται, και ο παίκτης καλείται να διαχειριστεί τις κινήσεις του με βάση τις πιθανότητες.

 

Σε κάθε περίπτωση πάντως, λίγο ή περισσότερο, πίσω από ένα παιχνίδι κρύβεται μια μικρή μαθηματική σπουδή. Μια μαθηματική μελέτη των κανόνων δίνει τη δυνατότητα στο σχεδιαστή να εξασφαλίσει την ισορροπία στο παιχνίδια όπως και την λειτουργικότητα των κανόνων, να μην έχουνε δηλαδή bugs ή όπως το λέμε στη γλώσσα των παιχνιδιών να μην είναι breakable.

Άρα αρκούν τα μαθηματικά για να φτιάξουμε ένα καλό παιχνίδι και ύστερα βλέπουμε πως το “ντύνουμε”; Φυσικά και όχι. Υπάρχουν σχεδιαστές όπως ο Knizia, όπου τα παιχνίδια τους είναι από την αρχή μέχρι το τέλος μελετημένα πάνω σε μαθηματικές αρχές. Τα παιχνίδια τους είναι καλά ή κακά ανεξάρτητα από το “θέμα” τους. Το παιχνίδι MENSA θα ήταν το ίδιο ως εμπειρία αν αντί για πολύχρωμα σχήματα είχε πάνω χημικά στοιχεία ή δεινόσαυρους.

 

Έτσι λοιπόν υπάρχει και η άλλη όψη, η πιο καλλιτεχνική, όπου κανόνες και θέμα συνυπάρχουν κατά τη δημιουργία του παιχνιδιού. Σε αυτή τη περίπτωση το θέμα μπορεί να υπαγορεύει τους κανόνες και όχι το αντίθετο.

 

Σε ένα παιχνίδι στρατηγικής βασισμένο στον Β’ ΠΠ, είναι αδιανόητο να μην υπάρχουν κανόνες για την εμπλοκή στρατευμάτων. Και αφού μιλάμε για Β’ ΠΠ θα ήταν πολύ περίεργο αν για παράδειγμα ένα στράτευμα στην Κίνα μπορούσε να επιτεθεί σε ένα στράτευμα στην Γαλλία. Είναι λίγο χονδροειδές το παράδειγμα αλλά κάνει τη δουλεία του.

Ακόμα όμως και όταν βάλεις όλους αυτούς τους παράγοντες κάτω δεν μπορείς να εξασφαλίσεις την ποιότητα ενός παιχνιδιού. Κάποιοι σχεδιαστές μάλιστα, πολλές φορές παίρνουν ρίσκα όσων αφορά στο ποιούς κανόνες θα κρατήσουν και ποιούς όχι, μια απόφαση που δεν έχει να κάνει με καμία μελέτη ή σκεπτικό αλλά με το ένστικτο.

Ποτέ και κανείς, ακόμα και ο σχεδιαστής ή η σχεδιάστρια του παιχνιδιού, δεν μπορούν με βεβαιότητα να ξέρουν ή να σου πουν γιατί το παιχνίδι τους είναι καλό ή κακό.

Εκεί είναι λοιπόν που η δημιουργία ενός παιχνιδιού ξεφεύγει από τα στενά πλαίσια των κανόνων και της θεωρίας και περνάει σε μια διαφορετική καλλιτεχνική έκφραση. Ένα καλό παιχνίδι που μπορεί να γεμίσει δύο και τρεις ώρες από το χρόνο σου προσφέροντας μια μοναδική εμπειρία εφάμιλλη αυτής που μπορεί κάποιος να αντλήσει από μια ταινία, ένα βιβλίο, μια συναυλία δεν μπορεί από το να μην είναι ένα έργο τέχνης. Ένα έργο τέχνης με το οποίο μπορείς να αλληλεπιδράσεις.

Και ναι, το παιχνίδι είναι τέχνη σε κάθε του μορφή και αν πιστεύεις ακόμα ότι είναι κάτι το οποίο κάνουν τα μικρά παιδιά να σε ενημερώσω ότι έχουμε 2019, οπότε και κανείς δεν ενδιαφέρεται για την άποψη σου.

δείτε επίσης

Οι απειλές Trump για καταστροφή μνημείων του Ιράν, ένα έγκλημα πολέμου στα σκαριά.

Οι απειλές Trump για καταστροφή μνημείων...
διαβάστε περισσότερα

“Συνάντησα πρόσφατα τον Προκρούστη” του Ιωάννη Μπομπολάκη στην Artzone42

Η γκαλερί Art zone 42 φιλοξενεί την 7η...
διαβάστε περισσότερα

10 Πίνακες που εκλάπησαν – και αγνοείται η τύχη τους

Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ πολλές φορές όταν πηγαίνω σε ένα μουσείο πιάνω τον εαυτό...
διαβάστε περισσότερα

Beauty is in the eye of the beholder. Isn’t it?

Ωραίος, άσχημος, γλυκιά, όμορφη, χάλι μαύρο, όλα αυτά είναι επίθετα που όλοι έχουμε...
διαβάστε περισσότερα

ΥΦΑΝΣΕΙΣ, Ζωγραφική και Ταπισερί στην Ελλάδα από το 1960 έως σήμερα | Exhibition Alert

Η ταπισερί είναι ένας τρόπος έκφρασης που προσωπικά θα μπορούσα να πω οτι δεν τον...
διαβάστε περισσότερα

Artists like Cats Soldiers like Dogs – Μια έκθεση για τις αδέσποτες γάτες της πλατείας προσκοπων.

Από τη μέρα που ξεκίνησε η στήλη ήταν απλά θέμα χρόνου να ασχοληθούμε με αυτό το...
διαβάστε περισσότερα

Rock’n’Roll Girls: 6 Groupies που άφησαν το σημάδι τους στη σύγχρονη μόδα

Οι Groupies έκαναν την εμφάνισή τους τη δεκαετία του '60 και μεσουράνησαν τη...
διαβάστε περισσότερα

H Banda Iovanica στο Γυάλινο μουσικό θέατρο για ένα μοναδικό ταξίδι στην μουσική παράδοση των Βαλκανίων.

Μια εξέχουσα συναυλία θα πραγματοποιηθεί αυτήν την Κυριακή στις 9:30 μ.μ. στο...
διαβάστε περισσότερα

Exhibition alert

Νοσταλγία – Μια ομαδική έκθεση για τα 20 χρόνια του μουσείου Φρυσίρα

Νοσταλγία, μια έκθεση που μας παρουσιάζει 56 καταξιωμένος και γνωστούς Έλληνες καλλιτέχνες που τα έργα τους ανήκουν στη συλλογή Θεοχαράκη, αλλά είχαν αποκτηθεί πριν την ίδρυση και δημιουργία του μουσείου. Μέσα από αυτή την έκθεση έχουμε την ευκαιρία να τα δούμε και να...
περισσότερα

Μόνιμες στήλες

Time Capsule

Η νέα μόνιμη στήλη της art.hub
Παλμύρα: Μια ξεχασμένη Μητρόπολη

Φτιάξε καφέ να στα πω

Η Absolute μας δίνει την δική της ματιά στην λογοκρισία
10 Μάσκες θανάτου που έμειναν στην ιστορία